Το κουκουνάρι...

Σήμερα η Δεσποινίς μου ήθελε βόλτα...

Έτσι πήγαμε στο πάρκο να χαλαρώσει λίγο.

Μιλάγαμε για διάφορα και είμασταν όμορφα εκεί μαζί.

Το μυαλό μου όμως όπως πάντα ήταν στις νέες και ωραίες μποτούλες που φορούσε.

...

Μαύρες με χοντρό τακούνι.

Πολύ όμορφες.

Φορούσε μια μπλούζα και ενα μαύρο τζιν παντελόνι που έμοιαζε να είναι η προέκτασή τους...

Σέξι...

Αρκετά!

...

Οι πέτρες έλιωναν κάτω από τα τακούνια Της...

Τα κλαδάκια Της παραδίδονταν χωρίς αντίσταση...

Τα φύλλα έφτιαχναν χαλί για να περπατήσει πάνω...

Περπατούσε και αισθανόμουν κάθε πάτημά Της στο κορμί μου

Σε κάθε βήμα Της αναστέναζα.

Σε κάθε βήμα Της...

Καθίσαμε σε ένα σημείο και θαυμάσαμε τη θέα.

Εκείνη δηλαδή...

Γιατί εγώ θαύμαζα τις υπέροχες μπότες Της.

Έπαιζε με αυτές ένα κουκουνάρι...

Το πάταγε με το τακούνι Της...

Με το πέλμα Της...

Και αυτό έβγαζε θορύβους.

Σαν να μιλούσε

Σαν να Την παρακαλούσε να το πατήσει.

Ήταν στο έλεος Της...

Μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να το συνθλίψει έτσι απλά...

Αλλά δεν το έκανε.

Έπαιζε μαζί του...

Το βασάνιζε...

Με βασάνιζε...

Υπέροχα.

Έσκυψα και κάθισα δίπλα Της.

Έβαλα το χέρι μου κάτω.

Δίπλα από τις μπότες Της...

Έβλεπα να παίζει ακόμα με το κουκουνάρι και αυτό με άναβε πολύ...

Έπρεπε τα δάχτυλα μου να πάρουν την θέση του.

Και έτσι και έγινε...

Σε μια στιγμή που άφησε το κουκουνάρι και πάτησε κάτω

Έβαλα τα δάχτυλα μου στο κενό μεταξύ σόλας και τακουνιού...

Περίμενα κάποια Της κίνηση.

Υπομονετικά...

Πολύ...

Μου άρεσε αυτή η προσμονή...

που τελείωσε όταν σήκωσε για λίγο το τακούνι Της.

Τότε βρήκα εγώ ευκαιρία να βάλω από κάτω τα δύο μου δάκτυλα.

Το τακούνι κατέβηκε με δύναμη πάνω στα δάκτυλά μου αλλά το τράβηξε δίπλα.

Εγώ πλησίασα πάλι...

Τα έβαλα πάλι στο ίδιο σημείο...

Κούναγε το τακούνι Της πάνω κάτω

αλλά μόλις πλησίασα σταμάτησε και άλλαξε θέση.

Εγώ επέμενα.

Μέτα από λίγα λεπτά γυρνάει και με μία ξαφνική κίνηση με πατάει στα δάχτυλα.

Χωρίς να μου αφήσει περιθώρια να αντιδράσω.

Τα πατούσε με δύναμη...
Το άγριο έδαφος έκανε τον πόνο δυνατότερο...

Σε λίγο άρχισα να μη τα νιώθω...

Πόναγα ωραία από την Δεσποινίς μου...

Άρχισε να παίζει με το πόδι Της.

Να πατάει μόνο στο τακούνι...

Να το γέρνει δεξιά...

Να το γέρνει αριστερά...

Να το στρίβει...

Πόναγα πολύ...

Αλλά δεν ήθελα να κάνω κάτι...

Ούτε να μιλήσω...

Ούτε να πιάσω την μπότα που με πάταγε...

Ούτε να το βγάλω...

Υπέμενα το πόνο...

Τον πόνο από Εκείνη...

Σε μια στιγμή μου είπε να σηκωθώ πάνω.

Όμως εγώ δεν μπορούσα και δεν ήξερα τι δικαιολογία να βρω...

Όταν είδε ότι δεν σηκώνομαι με ρώτησε

"Γιατί δεν σηκώνεσαι μικρέ;"

"Καλά είμαι και εδώ Δεσποινίς μου..."

Σιωπή...

Το πίστεψε?

Ίσως...

Όμως η απάντησή Της ήρθε να με διαψεύσει

"Δεν σου έχω πει ότι δεν θέλω ψέματα?"

"Μα... δεν σας..." δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου

και με πάτησε με δύναμη τόσο ώστε να μην μπορώ ούτε ανάσα να πάρω.

"Μήπως δεν έχεις αρκετά μακρύ χέρι μικρέ?"

Πόναγα και δεν μπορούσα να μιλήσω

Έσφιγγα τα δόντια μου για να υπομένω τον πόνο

"μα Κυρία..."

"Δεσποινίς μικρέ" είπε και έστριψε το τακούνι στα δάχτυλα μου

"Πότε θα το μάθεις?" 

"Μα... Μάλιστα Δεσποινίς μου..."

Τα δάχτυλά μου είχαν μουδιάσει...

Μετά από λίγο σήκωσε το πόδι Της, ελευθερώθηκα και μου είπε...

"Τέλος. Βάλε τώρα το κουκουνάρι μου εκεί που ήταν για να συνεχίσω το παιχνίδι μου μικρέ..."

Έβαλα το κουκουνάρι κάτω από το τακούνι Της...

Φίλησα τρυφερά τις μπότες Της...

Συνέχισα να Την απολαμβάνω να το συνθλίβει αργά και βασανιστικά...

Στο εξοχικό...

Ένα ζεστό απόγευμα καταφέραμε μετά κόπων και βασάνων να πάμε λίγο στο εξοχικό Της να χαλαρώσουμε.
Αφού φτάσαμε, Εκείνη άνοιξε το σπίτι και πήγε στον κήπο Της.
Μου άρεσε πολύ που ήμασταν εκεί μαζί...
Την χάζευα να φροντίζει τον κήπο Της...
...
Εντυπωσιακή όπως πάντα...

Με μία λευκή παντελόνα...

Μοβ μπλούζα...
Ξύλινα επιβλητικά πέδιλα με χοντρό τακούνι 7-8 εκατοστών...

...

Σε κάθε Της πάτημα η καρδιά μου φτερούγιζε...

Ένιωθα την δύναμή Της...

Την επιβολή Της... 

Την αγάπη Της...

Καθώς πατούσε τα φύλλα...

Τα κλαδάκια που έσπαγαν κάτω από τα ξύλινα πέδιλά Της...

Τους καρπούς που υπήρχαν στο χώμα...

Ξεροί πια.

Έτοιμοι να Της παραδοθούν...
Στο ηδονικό πάτημά Της...

Όλα ήταν στα πόδια Της...

Σύνθλιβε κάθε τι στο πέρασμά Της...

Υπέροχη...

Μόλις τελείωσε με την φροντίδα του κήπου Της...

Κάθισε στο αυτοκίνητο στην θέση του συνοδηγού.
Τα πόδια Της ήταν έξω από αυτό...
Πατούσε κάτι ξερά φύλλα τόσο ωραία...
Τόσο επιβλητικά...
Τόσο υπέροχα...
Γονάτισα δίπλα Της.
Έκανε να τα μαζέψει αλλά χτύπησε το τηλέφωνό Της...
Δε τα μάζεψε...
Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία και ξάπλωσα κάτω.
Πήρα τα πόδια Της και τα έβαλα στο στήθος μου...
Δεν τα έβγαλε...
Δεν κουνιόνταν...
Μίλαγε ακόμα στο τηλέφωνο...
Το πάτημα Της όσο περνούσε η ώρα γίνονταν πιο δυνατό...
Είχε αφαιρεθεί...
Είχε αφεθεί...
Αυτό ήθελα...
Ήταν τόσο ωραίο...
Άρχισε να τα κινεί σαν να πάταγε το έδαφος...
Σαν να μην υπήρχα...
Να τα γέρνει δεξιά, αριστερά...
Να σηκώνει το πέλμα και να στηρίζετε μόνο με το τακούνι...
Να με πατάει δυνατά...
Ωραίος και γλυκός πόνος από Την φίλη μου...
Από Την ωραιοτάτη Δεσποινίς μου...
Δεν ήθελα να περάσει ο χρόνος...
Ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος...
Ευτυχισμένος επειδή με πάταγε Εκείνη...
Εκείνη που με αγαπά και με νοιάζεται...
Χαρούμενος...
Ευτυχισμένος...
Ξένοιαστος...
Ανάλαφρος...
Έβλεπα αυτά τα υπέροχα, επιβλητικά πέδιλα πάνω μου...
Δεν τα χόρταινα...
Ήρθε όμως η στιγμή να κλείσει το τηλέφωνο...
Σκεφτόμουν...
Τι θα κάνει μετά;
Δεν μου μίλησε...
Για αρκετή ώρα έψαχνε κάτι στις τσάντες Της...
Ξαφνικά νοιώθω να με πατάει δυνατά...
Έγειρε μπροστά για να με δει...
Τρόμαξα με το παγωμένο βλέμμα Της...
Με κοίταζε ανέκφραστη...
Φοβόμουν να μιλήσω...
Τράβηξα τα μάτια μου από τα δικά Της...
Δεν μπορούσα να Την κοιτάζω άλλο...
Όμως το ήθελα...
Έτσι ξαναγύρισα στο βλέμμα Της...
Αμέσως τότε Εκείνη μου έβαλε το αριστερό Της πέδιλο στο πρόσωπό μου απαλά και μαζεύτηκε μέσα στο αυτοκίνητο...
Ένα αίσθημα χαράς με πλημμύρισε...
Προσπάθησα να το φιλήσω...
Δεν το έφτανα...
Έκανα να το πιάσω...
Δεν με άφησε...
Με το άλλο πόδι Της μου έδιωχνε τα χέρια μου...
Ύστερα από λίγο το πήρε από το πρόσωπό μου...
Με πάτησε πάλι στο στήθος...
"Μικρέ πρέπει να σηκωθώ." μου είπε...
Η φωνή Της ήταν ψυχρή...
Κοφτή...
Χωρίς να μου αφήνει περιθώρια αμφισβήτησής....
"Μάλιστα Κυρία μου..." είπα...
"Μικρέεεε..." μου είπε και με πίεσε λίγο με το τακούνι Της...
Πάλι λάθος έκανα...
Το ξέχασα...
"Συγνώμη... Δεσποινίς μου..."
"Έτσι μπράβο μικρέ. Δεν θέλω λάθη."
"Τώρα θα σηκωθώ και θα πάω μέσα. Ετοιμάσου."
Δεν μου άφησε περιθώρια επιλογής...
Σηκώθηκε αμέσως όρθια πατώντας πάνω στο στήθος μου...
Πόνος...
Ωραίος πόνος...
Δυνατός πόνος...
Γλυκός πόνος...
Τα τακούνια Της με πάταγαν δυνατά...
Αλλά...
Κράτησε λίγο...
Κατέβηκε.
"Μικρέ φτιάξου και έλα μέσα" μου είπε φεύγοντας...

Εγώ υπάκουσα.

Σηκώθηκα...

Καθαρίστηκα...

Και την ακολούθησα...

Όπου ήθελε Εκείνη...

Ο χυμός...

Ήταν Παρασκευή απόγευμα.
Ήμουν στο γραφείο Της.

Εκείνη προσπαθούσε να βάλει σε τάξη την χαρτούρα και εγώ τα μηχανήματά του γραφείου Της.
Ξαφνικά Την ακούω να μιλάει νευριασμένα στο τηλέφωνο.
Την ρώτησα αν είναι καλά και αν μπορούσα να κάνω κάτι.
"ΟΧΙ" είπε νευριασμένα και συνέχισε την δουλειά Της και εγώ το ίδιο.
Η ώρα προχωρούσε...
"Ψιτ..." μου λέει...
"παρακαλώ..." απαντάω...
"Συγνώμη για πριν αλλά..." λέει...
"δεν πειράζει." Την διέκοψα.
και συνεχίσαμε ο καθένας την δουλειά του...
...
Σήμερα ήταν πολύ απλά ντυμένη αλλά υπέροχη όπως πάντα...
Λιτό μπεζ φουστανάκι με μικρά λουλουδάκια...
Ασημένιες γόβες με ξύλινο τακούνι..
Τα κατάξανθα μαλλιά Της έπεφταν πάνω στους λευκούς Της ώμους...
Σχεδόν άβαφτη...
Ασημένια νύχια...
Απλή και πανέμορφη!!!
...
Την έβλεπα και διέκρινα ότι είχε πάρα πολύ ένταση...
Έπρεπε να Την ηρεμήσω...
Έτσι όπως μόνο εγώ μπορούσα...
Πήγα και πήρα δύο χυμούς, ένα για μένα και ένα για Εκείνη...
Κάθισα δίπλα Της.
Απόρησε...
"Κάνε ένα διάλειμμα" Της είπα κλείνοντας Της το μάτι.
Έκανε να μιλήσει αλλά δεν την άφηνα...
"Σταμάτα και ηρέμησε" Της έλεγα συνέχεια.
Την χάιδευα χαμηλά στο κεφάλι...
Άρχισε να ηρεμεί...
Γονάτισα πλάι Της...
Δεν το ήθελε.
Προσπάθησε να μην με βλέπει.
Μπήκα κάτω από το γραφείο.
Πήρα τα πόδια Της με της ωραίες γόβες Της και τα έβαλα πάνω μου
Άρχισα να γλύφω αυτή την υπέροχη γόβα με την ωραία υφή...

Έβγαλα την γόβα και συνέχισα να Της γλύφω το πόδι...
Αναστατώθηκε...
Μετά έκανα το ίδιο και για το δεύτερο πόδι...
Αναστατώθηκε πάλι αρκετά...
Της έβαλα πάλι τις ωραίες γόβες Της και τις ακούμπησα πάνω στα μπούτια μου...

Έβαλε το χέρι Της, μου χάιδεψε το κεφάλι και άνοιξε τα πόδια Της...

Ήξερα τι έπρεπε να κάνω...
Έπρεπε να την ευχαριστήσω και να γευτώ το νέκταρ από την πηγή Της...
Το έκανα...
Η ανάσα της γρήγορη...
Βαριά...
Γεμάτη ηδονή για αυτό που Της έκανα...
Όσο η ηδονή μεγάλωνε τόσο μεγάλωνε και η δύναμη που με πατούσε...

Με πόναγε αλλά μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ...

Ήθελα να ολοκληρώσω μαζί Της αλλά δεν με άφηνε...
Με είχε εκεί που ήθελε Εκείνη...
Για αυτό που ήθελε Εκείνη...
Μόνο Εκείνη με έκανε ότι ήθελε...
Με είχε εκεί που ήθελε...
Όπως ήθελε...
Για όσο ήθελε...
Το νέκταρ έτρεχε...
Γάργαρο...
Καθάριο...
Όμως επειδή μερικά πράγματα δεν μας αφήνουν ήσυχους...
Χτύπησε το τηλέφωνο.
Σταμάτησε απότομα.
Έσπρωξε πίσω το κεφάλι μου με το χέρι Της.
Απάντησε το τηλ.
Όμως εγώ δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.
Έτσι όταν πήρε το χέρι Της από πάνω μου έκανα κίνηση προς την πηγή Της.
Εκείνη τότε σήκωσε το πόδι Της...
Με πάτησε στο στήθος...
Με έσπρωξε στο τέρμα του γραφείου...
Με είχε εγκλωβισμένο εκεί...
Με το πόδι Της στο στήθος μου...
Το τακούνι Της με πόναγε ωραία στο στήθος μου...

Είχα αφεθεί στο υπέροχο αυτό πάτημα Της...

...

Ήμουν σε μία θέση που ήθελα από καιρό να βρεθώ...
Να με έχει από κάτω Της...
Να Την υπηρετώ...
Να Την ευχαριστώ...
Να κάνω ότι θέλει Εκείνη...
Όπως το θέλει Εκείνη...
Όποτε το θέλει Εκείνη...
Να είμαι τα πάντα για Εκείνη...
Να είναι τα πάντα για μένα...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ωραίος πόνος...
Πόνος από Εκείνη...

Πόνος από Εκείνη που αγαπώ...

...
Όσο μίλαγε στο τηλέφωνο ήμουν σε αυτή την θέση που την γούσταρα πολύ...
Το πόδι Της στο στήθος μου με πάταγε με δύναμη και ήταν σα να μου έλεγε "Κάτσε εκεί μικρέ. Σε θέλω για μετά..."
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο δεν άλλαξε κάτι.
Παρέμεινα σε αυτή την ίδια άβολη αλλά λατρεμένη στάση.
Κάτω από το τακούνι Της...
Κάτω από Εκείνη...
Δεν μίλαγα...
Δεν ήθελα να χαλάσω αυτό που ένιωθα...
Δειλά-δειλά έσκυψα το κεφάλι μου και έβαλα στο στόμα μου την όμορφη γόβα Της...
Εκείνη την τράβηξε απότομα.
Νόμιζα ότι είχε ξεχαστεί εκεί πάνω μου...
Αλλά όχι...
Με μία αστραπιαία κίνηση με πατάει πάλι στο στήθος μου και με μεγαλύτερη δύναμη σχεδόν κλωτσιάς αυτή τη φορά και με βάζει πάλι στην ίδια θέση.
"Περίμενε μικρέ." Μου είπε αυστηρά.
Με ήθελε εκεί μέχρι που τελείωσε την δουλειά που έκανε.
Όταν τελείωσε, έβγαλε το άλλο πόδι από την όμορφη γόβα Της και μου το έφερε στο στόμα μου.

Εγώ ήμουν στην ίδια θέση με το ένα πόδι με την όμορφη γόβα Της στο στήθος μου να πατά δυνατά ικανή να μου κόψει την αναπνοή και το άλλο πόδι Της γυμνό πάνω στον ώμο μου να Της γλύφω τα δαχτυλάκια Της...

Τι ηδονή!!!

Τα έγλυφα...

Τα φύλαγα...
Ασταμάτητα...
Αδιαμαρτύρητα...

Με πόναγε...

Μου άρεσε...

Πάρα πολύ...

Μετά σταμάτησε.
Μάζεψε τα πόδια της και σηκώθηκε.
"Σήκω μικρέ μου..." μου είπε με πιο απαλή φωνή αυτή την φορά.
Σηκώθηκα
Κοιταζόμασταν στα μάτια...
Εκείνη κάθισε στη καρέκλα Της...
Έσκυψα και Την φίλησα τρυφερά...
Με έβλεπε στα μάτια σαν να ζήταγε και άλλο...
Φιληθήκαμε ξανά με πάθος...
Επιστρέψαμε στις δουλείες μας ο καθένας σαν να μην έγινε ποτέ κάτι...
Τους χυμούς δεν τους ήπιαμε ποτέ...
Εκείνη τουλάχιστον.
Γιατί εγώ χυμό ήπια! 

Το ραντεβού...

Είχαμε δώσει ραντεβού στο γνωστό μας μέρος μετά την δουλειά...
Ήρθαμε με τα αυτοκίνητά μας.
Βγήκα απο το δικό μου και μπηκα στο δικό Της...
...
Θεά όπως πάντα...
Απλή...
Όμορφη...
Τζινάκι...
Πουκαμισάκι...
Ξύλινα επιβλητικά πέδιλα με κόκκινα νύχια...
...
Ήταν υπέροχη όπως πάντα αλλά ...θλιμμένη...
Είχε ένα πρόβλημα και ήθελε την βοήθεια μου.
Την άκουσα με προσοχή.
Δυσκολευόμουν ομολογουμένως αλλά τα κατάφερα.
Αφού Την βοήθησα να το λύσουμε παρέα...
Έπρεπε να αποβάλω και όλη Της την ένταση...
Έτσι αφού Της έκανα ελαφρύ μασάζ στη βάση του λαιμού Της...
Βγήκα από το αυτοκίνητο και πήγα από την μεριά του οδηγού.
Άνοιξα την πόρτα...
Γονάτισα...
Της ζήτησα να βγάλει έξω τα πόδια Της...
Φυσικά μου είπε όχι.
Άρχισα να Την χαϊδεύω στις γάμπες Της.
Μου έλεγε να σταματήσω...
Δεν το έκανα.
Θύμωσε.
Μου άρεσε τόσο θυμωμένη.
Όχι περισσότερο...
Τράβηξα το πόδι Της έξω από το αυτοκίνητο...
Εκείνη έκανε ότι έπαιζε με το κινητό...
Το ακούμπησα πάνω μου...
Της έγλυφα τα δαχτυλάκια Της...
Μου έριξε μια με ένα βιβλίο στο κεφάλι...
Σταμάτησα.
Την κοίταξα.
Δεν με κοιτούσε.
Δεν ήθελε...
Άρχισα να Της φιλάω τα πόδια μαζί με τα παπουτσάκια Της...
Είχα ξεφύγει...
Έβγαλα τα παπουτσάκια Της και τα ακούμπησα ευλαβικά μέσα στο αυτοκίνητο...
Της έκανα μασάζ στα πόδια Της...
Της άρεσε...
Μετά Της έβαλα πάλι τα παπουτσάκια Της και τα έβαλα πάνω μου να με πατήσει...
Δεν το ήθελε και τα μάζεψε.
Την παρακάλεσα και έτσι μάζεψε μόνο το ένα και με το άλλο με πατούσε στο στήθος
Ωραίος πόνος...
Γλυκός πόνος...
Χάιδευα το πόδι που με πόναγε...
Χάιδευα το πόδι που με αγάπαγε...
Το πόδι Της...
"Τελείωσε μικρέ." Μου είπε κοφτά και με αυστηρή φωνή.
Μαζεύτηκε.
Σηκώθηκα.
"Φεύγω" μου είπε και έβαλε μπροστά.
Και έφυγε...
Μπήκα στο αυτοκίνητό μου να φύγω και εγώ.
Μπερδεμένος όπως πάντα.
Λίγο πριν ξεκινήσω...
Ξαναέρχεται και σταματά δίπλα μου με το αυτοκίνητό Της...
Βγαίνω έξω...
Ανοίγει το παράθυρο και με καρφώνει στα μάτια.
Μου κάνει νόημα να την φιλήσω.
"Είσαι απίθανος μικρέ μου" και φεύγει αργά.
"Ευχαριστώ Κυρία μου" Της φωνάζω.
Πατάει φρένο. Σταματάει.
Βγάζει το χέρι Της από το παράθυρο.
Το κουνά σα να με ρωτάει 'τι είπες;'
"Ευχαριστώ ωραιοτάτη μου Δεσποινίς" Φωνάζω αυτή την φορά.
Κάνει άλλη μία κίνηση του χεριού Της σα να μου '''Ετσι μπράβο!'
Και έφυγε...
Και εγώ με ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά ξεκίνησα πήρα τον δρόμο μου...

Στο πάρκο...

Ένα ωραίο και ηλιόλουστο Σαββάτο αποφασίσαμε με Την φίλη μου να πάμε μια πρωινή βόλτα οι δυο μας στο πάρκο.
Πήγα και την πήρα από το σπίτι Της.
Διάφορα πραγματάκια πήραμε μαζί μας.
Μέσα σε αυτά ήταν και η φωτογραφική μου...
Ήθελε να πειραματιστεί και να Της μάθω μερικά πράγματα περιξ της τεχνικής φωτογράφισης...
...
Φορούσε ωραία μπεζ πέδιλα με τακουνάκι σφήνα 4-5εκατοστών...
Άσπρο παντελόνι...
Κόκκινο πουκάμισο...
...
Φτάσαμε στο πάρκο...
Ο Ήλιος έπαιζε με τα σύννεφα και Εκείνη μαζί μου...
Καθίσαμε σε ένα παγκάκι κάτω από τα δέντρα για να Της δείξω μερικά πράγματα τεχνικά και μη.
Όμως το μυαλό μου ήταν στα πόδια Της που τα πάταγε τα ξερά φύλλα και έπαιζε πολύ όμορφα μαζί τους...
Το παρατήρησε και κρυφογελούσε...
Ήμουν αμήχανος, έκανα λάθη και επαναλαμβανόμουν...
"Μα αγόρι μουυυυ... Μου το είπες αυτόοο... Πάλιιι;" μου είπε καθώς χαμογελούσε...
Έτσι αφού δεν μπορούσα να κρυφτώ άλλο Της ζήτησα να Της φωτογραφίσω τα παπουτσάκια Της όπως παίζει με τα φύλλα...
Ήθελα να το κάνω αυτό μαζί Της εδώ και καιρό...
Ήλπιζα να δεχτεί...
Μετά από λίγη σκέψη, έτσι για να παρατείνει την αγωνία μου, μου έδωσε την συγκατάθεσή Της για να το κάνω...
...
Έπαιζε...
Με τα φύλλα...
Με 'μένα...
Γλυκά...
Όμορφα...
Υπέροχα...
Μοναδικά...
...
Κάθισα κάτω και άρχισα να φωτογραφίζω το παιχνίδι Της...
Τα φύλλα έκαναν ωραίους ήχους καθώς παραδίνονταν στο μεγαλείο Της...
Στο παιχνίδι Της...
Στο πάτημά Της...
Άλλα προσπαθούσαν να ξεφύγουν με την βοήθεια του αέρα αλλά δεν τα κατάφερναν...
Άλλα καθόντουσαν ευλαβικά και περίμεναν την σειρά τους...
Τα έκανε ότι ήθελε.
Τα χάιδευε...
Τα πατούσε...
Τα πόναγε...
Τους έκανε τη χάρη να παίξει μαζί τους...
Εγώ ήμουν εκεί φωτογράφιζα όλο αυτό...
Κοντά.
Πολύ κοντά...
Τόσο που ένιωθα και εγώ ένα με τα φύλλα...
Ήθελα να παίξει μαζί μου...
Πάνω μου...
Το ήθελα πολύ...
Της το ζήτησα...
Δεν είπε κάτι...
Δεν έκανε κάτι...
Τίποτα...
Έτσι υπομονετικά φωτογράφιζα το παιχνίδι Της με τα φύλλα...
Κάποια στιγμή σταμάτησα και έκανα να σηκωθώ.
Όμως Εκείνη είχε άλλη γνώμη.
Τότε έβαλε το υπέροχο πόδι Της με το ωραίο παπουτσάκι στην πλάτη μου και με πάτησε κάτω...
"Που πας μικρέ; Δεν τελειώσαμε. Συνέχισε να φωτογραφίζεις..."
Έτσι και έγινε...
Ήμουν χαρούμενος...
Εκστασιασμένος...
Φωτογράφιζα τα παπουτσάκια που πια έπαιζαν μια με τα φύλλα αλλά και με 'μένα...
Τι ωραία που αισθανόμουν...
Με πατούσε γλυκά...
Με χάιδευε στην πλάτη και στο κεφάλι με τα παπουτσάκια Της...
Ένιωθα την αγάπη Της μέσα από όλο αυτό...
Δεν με πόναγε...
Με γαλήνευε...
Με αγαλλίαζε...
Μου έδειχνε την αγάπη Της...
Κάποια στιγμή σταμάτησε.
Σηκώθηκε.
Ξεκίνησε να φεύγει και εγώ να την φωτογραφίζω...
Πήγε λίγα μέτρα μακρυά μου και επέστρεψε...
Και μετά ξανά το ίδιο...
Και ξανά...
Και ξανά...
Και ξανά...
Την έβλεπα καθώς πάταγε τα φύλλα...
Κάθε πάτημά Της μου έκοβε την ανάσα...
Κάθε πάτημά Της θεϊκό...
Κάθε πάτημά Της με τίναζε σαν ηλεκτρικό ρεύμα...
Κάθε πάτημά Της το ένιωθα πάνω μου...
Κάθε πάτημά Της...
Σταμάτησε μπροστά μου.
Κοντά μου...
Πολύ κοντά μου...
Άφησα λίγο την φωτογραφική και ακούμπησα τα παπουτσάκια Της...
Τα αγκάλιασα...
Εκείνη κάθισε και πήρε το βιβλίο Της να διαβάσει...
Ήμουν καθισμένος δίπλα Της και ένιωθα σα να πετούσα στα σύννεφα...
Με τα χέρια Της με χάιδευε στο κεφάλι μου...
Της είχα παραδοθεί...
Άνευ όρων...
Όπως αρμόζει σε μία Κυρία όπως Εκείνη...
Εκεί...
Στα πόδια Της...
Αρκετή ώρα...
"Ευχαριστώ Κυρία μου..." ψέλλισα...
Δεν είπε κάτι...
Δεν ξέρω αν το άκουσε...
Νόμιζα...
"Δεσποινίς είπαμε μικρέ μου... ... Σήκω. Φεύγουμε..." μου είπε μετά από λίγο καθώς σηκώνονταν...
Σηκώθηκα και εγώ...
Μάζεψα τα πράγματα μου...
Με φίλησε γλυκά και φύγαμε...
Μου αρέσουν οι βόλτες...
Αυτές οι βόλτες...