Μια κρύα νύχτα...

Ένα κρύο και υγρό βράδυ με έφερε πάλι μπροστά στο σπίτι Της...

Καθόμουν απ' έξω αρκετή ώρα. Δίσταζα να χτυπήσω.
Τελικά το έκανα. Δειλά και διστακτικά χτύπησα το κουδούνι.
Η γλυκιά φωνή Της ήρθε από το άψυχο θυροτηλέφωνο:
"Ποιος;"
"Εγώ" είπα.
"Καλέ μου!!! ... Έλα πάνω!" αποκρίθηκε με έκπληξη.
Μου άνοιξε και μπήκα σπίτι Της.
"Καλέ μου είσαι μούσκεμα"
"Καλησπέρα" είπα και έλιωνα από ευχαρίστηση.
"Γιατί καλέ δεν μου είπες ότι θα έρθεις; Τι έπαθες; Συμβαίνει κάτι;"
Η αγωνία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό Της...
"Έλα καταρχήν να αλλάξεις και μου λες μετά"
Μου έδωσε κάποια ρούχα και άλλαξα. Μετά με έβαλε στον καναπέ και μου έκανε μια ζεστή σοκολάτα...
"Πες μου τι έγινε;"
Ήπια λίγη από τη σοκολάτα...
"Τίποτα." είπα.  "Απλά ήθελα να είμαι κοντά σου"
"Αχ καλέ μου..."
Άνοιξε την μεγάλη και ζεστή αγκαλιά Της και μπήκα μέσα.
Ένιωθα μια ζεστασιά στην καρδιά...
Έκανε να με αφήσει...
"Όχι σε παρακαλώ..." είπα χαμηλόφωνα...
Με έσφιξε πάλι στην αγκαλιά Της λέγοντας "Αχ καλέ μου... Αχ..."
Κάτσαμε έτσι λίγη ώρα...
Είχα κλείσει τα μάτια και ταξίδευα...
Είχα ζαλιστεί από το άρωμά Της...
Είχα μουδιάσει από το άγγιγμά Της...
Δειλά-δειλά με άφησε...
"Πως είσαι;"
"Μια χαρά γιατί είμαι εδώ δίπλα σου..."
"Μπράβο μικρέ μου!"
"Μου αρέσει το 'μικρέ μου'... "
"Το ξέρω. Γι' αυτό στο λέω."
Οι ματιές μας διασταυρώθηκαν έντονα...
"Κάτι θες. Τι θες μικρέ μου; Τι;"
"Να ξαπλώσω στα πόδια Σου..."
"Χμμμ... Ξέρεις ότι το θέλω αλλά δεν το μπορώ."
"Σε παρακαλώ... Σας παρακαλώ πολύ..."
Τα μάτια μου Την ικέτευαν...
Το είδε...
"Καλώς. Κάνε ότι θες" μου είπε και πήρε ένα χαρτί και έκανε διάφορα σχήματα μηχανικά...
"Ε... Ναι... Τις γόβες; ... "
"Τι; Α... Ναι... Πάω μικρέ."
Πήγε και φόρεσε τις υπέροχες μαύρες καστόρινες γόβες Της.
Καθώς έρχονταν άκουγα τον μαγικό ήχο από τα τακούνια Της στα πλακάκια.
Ένας ήχος που μίλαγε μέσα μου...
Άγγιζε την ψυχή μου...
Με αναστάτωνε...
Με έκανε να νιώθω έκσταση...
"Εντάξει μικρέ μου;"
"Ευχαριστώ Κυρία μου"
"Α όλα και όλα. Δε θα τα πάμε καλά..."
"Ναι έχετε δίκιο. Συγνώμη. Ξέχασα. Δεσποινίς μου..."
"Μπράβο σου μικρέ. Μαθαίνεις."
"Ευχαριστώ Κυ... εεε... Δεσποινίς μου..."
Κάθισε στον καναπέ.
Έβαλε τα πόδια Της σταυροπόδι.
Πλησίασα.
Κάθισα κάτω στο πάτωμα δίπλα από τα πόδια Της...
Πήρα αγκαλιά το πόδι Της που πάταγε κάτω και το άλλο ακουμπούσε στη πλάτη μου.
Το έσφιξα στην αγκαλιά μου...
Το φιλούσα...
Κάθισα εκεί.
Ήρεμος...
Εκστασιασμένος...
Ευχαριστημένος...
Γαλήνιος...
Ευτυχισμένος...
Ευχαριστούσα τον Θεό για αυτό που ζούσα εκείνη την στιγμή...
Καθόμουν και... Με πήρε ο ύπνος...
Εκείνη με είδε, χαμογέλασε και μου χάιδεψε τα μαλλιά.
Χαλάρωσε πίσω στον καναπέ και με κοίταζε.
Σκέφτονταν...
Πως μπορεί με κάτι τόσο απλό και χωρίς κόπο να του προσφέρει τόση μα τόση ευχαρίστηση;...
Χαλάρωσε και άλλο...
Τόσο που κατέβασε το πόδι που είχε σταυροπόδι και με πάτησε στο δεξί μου μπούτι.
Πρέπει να καθόμασταν εκεί για πάνω από 30'...
Όταν κατάλαβε ότι ξύπνησα πήρε το πόδι Της από πάνω μου...
Σήκωσα το κεφάλι μου και Την κοίταξα...
Μου χαμογέλασε και μου έκανε νόημα να σηκωθώ...
Φίλησα τα ποδαράκια Της και σηκώθηκα...
Κάθισα δίπλα Της.
"Ευχα..." δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την φράση μου και μου έκλεισε το στόμα με τα δυο Της υπέροχα δάκτυλα...
Τα φίλησα...
"Μην πεις κάτι μικρέ μου."
Με έβλεπε στα μάτια...
Μου χαμογέλασε...
"Πιες την σοκολάτα σου τώρα. Πάω να βγάλω τις γόβες και να κάνω κάτι να φάμε."
"Θα 'θελα να τις αφήσετε εδώ Δεσποινίς μου."
"Μόνο αν μου το ζητήσει ο φίλος μου!"
Με ξάφνιασε και πάλι...
"Αγαπημένη μου φίλη θέλω να αφήσεις τις γόβες σου εδώ δίπλα μου"
Τις έβγαλε και μου τις έδωσε.
Με φίλησε και πήγε να φτιάξει κάτι να φάμε.
Τις πήρα στην αγκαλιά μου και Την χάζευα να μαγειρεύει.
Αξιολάτρευτο πλάσμα...
Την αγαπώ...

Το σημάδι...

Βρισκόμουν κάτω από το πεζούλι μπροστά από ένα μηχάνημα.
Το επίπεδο του οποίου βρίσκονταν περίπου στο ύψος του στήθους μου.
Η Δεσποινίς πηγαινόρχονταν μέσα στο γραφείο και έξω σε 'μένα.
Μου άρεσε σαν γυναίκα πολύ...
Υπέροχη...
Όταν έρχονταν προς το μέρος μου Την άκουγα και έπαιρνα βαθιές ανάσες.
Δεν μπορούσα να προσηλωθώ σε αυτά που μου έλεγε ο συνάδελφος μου.
Όταν έλεγε το όνομά μου με διαπερνούσε ένα ρίγος...
Δεν ήταν μόνο ο έρωτάς μου για Εκείνη που με τραβούσε κοντά Της...
Ήταν και τα όμορφα παπουτσάκια που κατά καιρούς φορούσε,
και που το μυαλό μου έπλαθε διάφορες ιστορίες με αυτά...
...
Εκείνη τη μέρα φορούσε μια ωραία κιτρινωπή μπλούζα...
Μια λευκή παντελόνα...
Επιβλητικά ξύλινα ψηλοτάκουνα πέδιλα με χοντρό τακούνι 7-8 εκατοστών.
...
Όταν σηκωνόμουν, τα μάτια μου έπεφταν πάνω στα όμορφα αυτά πέδιλα.
Τόσο επιβλητικά...
Τόσο ωραία...
Στόλιζαν πάρα πολύ όμορφα τα υπέροχα πόδια Της.
Πολύ ωραίο θέαμα...
Τα υπέροχα πέδιλά Της...
Πήγαινε και έρχονταν με αυτά...
Κάθε φορά ήταν σα να ήταν η πρώτη φορά...
Αυτός ο ήχος...
Αχ ο ήχος...
Με έστελνε σε άλλους κόσμους...
Μαγικούς...
Ονειρεμένους...
Ήθελα να βρεθώ από κάτω τους...
Αλλά έξω μέσα στο κόσμο...
Έπρεπε να βρω τρόπο...
Τα έβλεπα συνέχεια...
Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους...
Τα έβλεπα κάθε φορά του έβγαινε έξω...
Παρακαλούσα κάτι να θέλει και να βγει έξω για να με ρωτήσει για να τα δω...
Δεν έβλεπα κάτι άλλο εκείνη την στιγμή...
Ούτε άκουγα τον συνάδελφό μου τι μου έλεγε...
Προσπαθούσα να βρω κάτι να βάλω να το πατήσει...
Κάτι...
Οτιδήποτε... 
Είδα ένα σημάδι λίγο πιο αριστερά από εκεί που ήμουν...
Ένα λευκό σημάδι όσο σχεδόν ένα καρύδι που παρακαλούσα να το πατήσει...
Ονειρευόμουνα ότι ήμουν εγώ αυτό το σημάδι... 
Ο ήλιος ήταν σύμμαχός μου.
Δυνατός...
Λαμπερός...
Όταν κοίταζα πάνω με χτύπαγε στο πρόσωπο έτσι τα μάτια μου ήταν πάντα...
...χαμηλά.
Ήθελα να το πατήσει όσο τίποτα εκείνη τη στιγμή...
Δεν είχα το νου μου στη δουλειά εκείνη την ώρα...
Προσπαθούσα αυτό να μην φανεί γιατί θα το έπαιρναν όλοι αλλιώς...
Δεν ήθελα να δημιουργηθεί πρόβλημα.
Ούτε σε μένα...
Αλλά προπάντων σ' Εκείνη...
Από την άλλη το ήθελα πολύ...
Κάθε φορά που έρχονταν το πέρναγε ξυστά.
Οπότε και εγώ μετέφερα το μηχάνημα λίγο πιο πίσω ώστε την επόμενη φορά να πάει λίγο πιο αριστερά, προς το σημάδι...
Όταν φώναξε το όνομα μου ήμουν σκυμμένος αλλά αισθανόμουν ότι όταν σηκωθώ θα δω αυτό που επιθυμούσα.
Όπως και έγινε!
Όχι μόνο πατούσε πάνω στο σημάδι, αλλά πατούνε με το τακούνι Της!!!
Απίστευτο θέαμα...
Είχα την προσοχή μου και το μυαλό μου ΜΟΝΟ εκεί.
Ααααχ υπέροχη...
Μοναδική...
Εκπληκτική...
Είχα κολλήσει πάνω του.
Δεν ήθελα να καταλάβει όμως και κανείς κάτι.
Όμως ήταν εκεί μπροστά μου...
Πατούσε το σημάδι...
Άπλωσα το χέρι μου δειλά και τα χάιδεψα...
Υπέροχα...
Το είδε αλλά εκεί που είχα το χέρι μου δεν φαίνονταν από κανέναν...
Σταμάτησε να μιλάει και απλά με κοιτούσε...
Λίγο νευριασμένα για αυτό που έκανα...
Αλλά δεν ήθελε να τραβηχτεί γιατί θα φαίνονταν το χέρι μου...
Θα είχαμε τότε προβλήματα και οι δυο μας.
Έμεινε εκεί...
Εκείνη να πατάει το σημάδι...
Εγώ να χαϊδεύω τα πέδιλά Της...
Ξαφνικά Την φώναξαν...
Γύρισε.
Τα πέδιλά Της άλλαξαν θέση τώρα...
Το τακούνι Της ήταν μπροστά μου...
Καιγόμουν...
Βασανιζόμουν...
Ήθελα να βάλω τα δάχτυλά μου από κάτω...
Ήταν εύκολο γιατί είχε στηριχθεί στο πέλμα...
Και το τακούνι είχε κενό...
Πράγμα που εκμεταλλευτικά...
Το σήκωσα λίγο παραπάνω με το χέρι μου...
Έβαλα από κάτω ένα δάκτυλο μου...
Ηδονή...
Ωραίος και γλυκός πόνος...
Από Εκείνη...
Υπέροχο...
Μοναδικό...
Για όσο κράτησε...
Γύρισε το κεφάλι Της και με κοίταξε...
Άσκησε λίγο παραπάνω πίεση στο τακούνι Της για μερικά δευτερόλεπτα.
Την κοίταξα και εγώ στα μάτια...
"Φεύγω μικρέ μου" είπε...
Έφυγε...
Λίγο πριν μπει στο γραφείο Της...
Μου έσκασε ένα χαμόγελο και μου έκλεισε το μάτι ;)
Έτσι και εγώ,  με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, συνέχισα την δουλειά μου... :)

Μια απλή μέρα στο γραφείο...

 

Ήταν μια απλή και συνηθισμένη μέρα στο γραφείο...
Όλα κυλούσαν απλά και συνηθισμένα...
Κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήθελαν εμένα.
Ήταν Εκείνη...
Είχε πρόβλημα με κάποιο μηχάνημά Της.
Αφού μίλησα για λίγο στο τηλέφωνο διαπίστωσα ότι το πρόβλημα δεν λύνονταν και έπρεπε να πάω από εκεί.
Έτσι ξεκίνησα να πάω...
Στο μυαλό μου είχα διάφορες σκέψεις...
Η σκέψη όμως που με κυρίευε ήταν η εμφάνιση Της...
Τι θα φοράει στα υπέροχα πόδια Της;
Έφτασα στο μαγαζί όπου έπρεπε να κάνω την δουλειά.
...
Η Κυρία φορούσε μαύρες, υπέροχες, καστόρινες γόβες με τακούνι 10 εκατοστών...
Λευκό καλτσόν που αγκάλιαζε γλυκά τα πόδια Της...
Κόκκινη φούστα...
Άσπρη μπλούζα...
Τα ξανθά μαλλιά Της απλώνονταν σαν χείμαρρος στους λευκούς Της ώμους...
...
Αφού χαιρετηθήκαμε και διαπίστωσα το πρόβλημα και ξεκίνησα να το λύνω.
Εκείνη μίλαγε στο τηλέφωνο...
Μέσα μου έβραζα...
Έπρεπε να βρεθώ κάτω από Τις γόβες Της...
Δεν μπορούσα να δουλέψω...
Σταμάτησα.
Γονάτισα μπροστά Της...
Φίλησα τα πόδια και Τις γόβες Της.
Ξαφνιάστηκε.
Τραβήχτηκε.
Όμως μίλαγε στο τηλέφωνο και δεν είπε κάτι.
Άφησα λίγο χρόνο να περάσει.
Μετά έπιασα Την μία γόβα Της από κάτω και άρχισα να την τραβάω προς εμένα...
Αντέδρασε λίγο...
Την παρακαλούσα με το βλέμμα μου...
Η ματιά Της με διαπερνούσε...
Με πάγωνε...
Δεν ήταν ψυχρή ματιά.
Απλά κρεμόμουν από αυτή την ματιά Της...
Συνέχισε η δική μου ματιά να Την παρακαλεί...
Τελικά χαλάρωσε και με άφησε να τραβήξω Την γόβα Της κοντά μου...
Αποτράβηξε τα μάτια Της από πάνω μου.
Ξέρω ότι δεν θέλει να βλέπει...
Όμως είναι φίλη μου και με έχει δεχτεί έτσι.
Είχα αναστατωθεί και μόνο που κρατούσα το πόδι με το γοβάκι Της στο χέρι μου...
Κάθισα οκλαδόν μπροστά Της.
Το ακούμπησα απαλά πάνω στο δεξί μου μπούτι...
Ταξίδεψα...
Έμεινα εκεί έτσι για αρκετά λεπτά.
Εκείνη είχε κλείσει το τηλέφωνο αλλά δεν μου μίλησε...
Ήθελε να κούνησε το πόδι της αλλά φοβόνταν...
Εγώ είχα παγώσει...
Ήμουν αλλού...
Κάποια στιγμή έκανε να το βγάλει από πάνω μου αλλά δεν ήξερε που να το ακουμπήσει...
Έτσι με τον ίδιο τρόπο Της το πήρα και το έβαλα κάτω...
Κουνήθηκε στην θέση που ήθελε και μετά με ξάφνιασε όταν σήκωσε το πόδι Της για να με ξανά πατήσει αλλά δεν ήξερε που!
Έτσι το έπιασα και το έβαλα πάνω στο μπούτι μου πάλι...
Την ένιωθα πιο χαλαρή τώρα...
Την άφησα ελεύθερη να κάνει ότι θέλει μαζί μου...
Είχε πράγματι χαλαρώσει...
Τόσο που σήκωσε και το άλλο πόδι Της για να το βάλει πάνω μου.
Αμέσως εγώ το έπιασα και αυτό και το έβαλα στο άλλο μου μπούτι.
Ένιωθα υπέροχα...
Είχα ξαπλώσει πίσω και είχα κλείσει τα μάτια...
Απολάμβανα τον πολύ μικρό αυτό γλυκό πόνο που μου πρόσφερε η Κυρία μου...
Η καλή μου φίλη...
Παρόλο τις αναστολές Της και τις φοβίες Της,
Δέχτηκε να το κάνει αυτό για μένα.
Και ακριβώς επειδή είναι Κυρία και φίλη μου δεν θέλει κάποιο αντάλλαγμα πέρα από την αγάπη μου που ξέρει ότι την έχει δεδομένη...
Ήμουν στον κόσμο μου εκείνη την στιγμή...
Εκείνη είχε χαλαρώσει πολύ και έκανε μικρές κινήσεις πάνω στα πόδια μου...
Με ξάφνιασε όταν μου μίλησε:
"Μικρέ μου πονάς;"
Σάστισα.
Δεν το περίμενα.
"Ο... όχι Κυρία μου. Ο πόνος από τα πόδια σας είναι τόσο γλυκός..."
Δεν μίλησε αμέσως...
Μέτα από λίγο όμως είπε:
"Πιάστηκα."
Ήξερα ότι έπρεπε να κατεβάσω τα πόδια Της από πάνω μου και έτσι και έκανα.
Ένα ένα τα έπιασα, τα φίλησα και τα ακούμπησα κάτω μπροστά μου.
Εκείνη αμέσως τα μάζεψε για να τα ξεκουράσει.
"Ευχαριστώ..." ψέλλισα...
Δεν ξέρω αν με άκουσε...
Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.
Καθόμουν εκεί.
Ακίνητος...
Εκστασιασμένος...
Τρελαμένος...
Τι είχα ζήσει μόλις τώρα;
Προσπαθούσα να καταλάβω...
Κάτι που ήθελα πολλά χρόνια τώρα αλλά δεν το έβρισκα;
Δεν μπορούσα να το βρω από τις συντρόφους μου και το βρήκα από Την φίλη μου;
Είχα ξαπλώσει ανάσκελα μπροστά της...
Αισθανόμουν ωραία αλλά και φοβόμουν παράλληλα...
Μήπως αυτή η κίνηση που έκανα, μου στοιχίσει την φιλία Της;
Μήπως είμαι τελικά σε λάθος μονοπάτια;
Μήπως Της ζήτησα πολλά;
Μέσα στη σκέψη μου λοιπόν την βλέπω να σηκώνεται και να φεύγει...
Είχα παγώσει...
Δεν μου μιλούσε κιόλας...
Είχα μείνει να κοιτώ το γραφείο από κάτω...
Επέστρεψε...
Βλέπω το πρόσωπό Της...
Τρόμαξα...
Μου ρίχνει μια ματιά...
Σχεδόν περιφρονητική ματιά...
Μου κόβετε η αναπνοή...
Κάθετε, τραβάει την καρεκλά κοντά στο γραφείο και με αργές κινήσεις ανεβάζει και τα δύο της πόδια πάνω μου!!!
Τρόμαξα!
Ξαφνιάστηκα!
Κοκάλωσα!
Πίστευα ότι μέχρι τώρα εγώ την προβλημάτιζα αλλά τώρα με ξάφνιασε Εκείνη για άλλη μία φορά...
Απίστευτη αίσθηση...
Ήμουν με κομμένη αναπνοή
"Πονάς μικρέ;" Με ρώτησε...
Η απάντηση μου περίπου ίδια με την προηγούμενη:
"Λατρεύω αυτόν τον γλυκό πόνο από Σας Κυρία μου..."
Ήμουν εκστασιασμένος...
Χαμένος κάτω από τα πόδια Της...
Δεν ήθελα τίποτε άλλο...
Εκείνη άρχισε να κουνά τα πόδια της σε διαφορετικές θέσεις...
Τι υπέροχο...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ηδονή...
Δυστυχώς όμως όλα τα ωραία τελειώνουν...
Έτσι Εκείνη έπρεπε να δουλέψει και εγώ να φύγω...
Με τα πόδια Της πάνω μου έσπρωξε με δύναμη την καρέκλα πίσω πιέζοντας με τα τακουνάκια Της αφήνοντάς μου 2 υπέροχα γλυκά σημάδια στα
πλευρά...
"Σήκω" μου είπε κοφτά.
"Ευχαριστώ" Της είπα.
Ήταν σοβαρή...
Με φόβιζε...
Ανέκφραστη...
"Έφυγες." Μου είπε με αυστηρή φωνή χωρίς να με κοιτάει.
Τρόμαξα. Έκανα να μιλήσω.
"Μα..."
"Μικρέ είπα κάτι. Μη το ξανά πω."
"...Μάλιστα... Κυρία μου..." είπα χαμηλόφωνα και έφυγα.
Δεν ήξερα τι να πιστέψω...
Τα γκρέμισα όλα;
Γαμώτο...
Σιωπή στο δρόμο...
...
Σκεφτόμουν διάφορα πράγματα...
μπιπ μπιπ, μήνυμα στο κινητό μου...
Αποστολέας "Εκείνη"
"Μικρέ μου δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο αυτό το σοβαρό ύφος, έτσι σου λέω ότι όλο αυτό το τρελό σήμερα περιέργως μου άρεσε και ελπίζω να
ήμουν αυτό που ήθελες... Την επόμενη φορά ελπίζω να είμαι πιο άνετη ;)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Κυρία μου. Ξεπεράσατε κάθε προσδοκία μου. Σας λατρεύω. Σας ευχαριστώ!!!"
Απάντηση από "Εκείνη"
"Δεσποινίς είπαμε μικρέ μου... :)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Μάλιστα Δεσποινίς μου. 'Όπως προστάζετε... Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! :)"