Μια απλή μέρα στο γραφείο...

 

Ήταν μια απλή και συνηθισμένη μέρα στο γραφείο...
Όλα κυλούσαν απλά και συνηθισμένα...
Κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήθελαν εμένα.
Ήταν Εκείνη...
Είχε πρόβλημα με κάποιο μηχάνημά Της.
Αφού μίλησα για λίγο στο τηλέφωνο διαπίστωσα ότι το πρόβλημα δεν λύνονταν και έπρεπε να πάω από εκεί.
Έτσι ξεκίνησα να πάω...
Στο μυαλό μου είχα διάφορες σκέψεις...
Η σκέψη όμως που με κυρίευε ήταν η εμφάνιση Της...
Τι θα φοράει στα υπέροχα πόδια Της;
Έφτασα στο μαγαζί όπου έπρεπε να κάνω την δουλειά.
...
Η Κυρία φορούσε μαύρες, υπέροχες, καστόρινες γόβες με τακούνι 10 εκατοστών...
Λευκό καλτσόν που αγκάλιαζε γλυκά τα πόδια Της...
Κόκκινη φούστα...
Άσπρη μπλούζα...
Τα ξανθά μαλλιά Της απλώνονταν σαν χείμαρρος στους λευκούς Της ώμους...
...
Αφού χαιρετηθήκαμε και διαπίστωσα το πρόβλημα και ξεκίνησα να το λύνω.
Εκείνη μίλαγε στο τηλέφωνο...
Μέσα μου έβραζα...
Έπρεπε να βρεθώ κάτω από Τις γόβες Της...
Δεν μπορούσα να δουλέψω...
Σταμάτησα.
Γονάτισα μπροστά Της...
Φίλησα τα πόδια και Τις γόβες Της.
Ξαφνιάστηκε.
Τραβήχτηκε.
Όμως μίλαγε στο τηλέφωνο και δεν είπε κάτι.
Άφησα λίγο χρόνο να περάσει.
Μετά έπιασα Την μία γόβα Της από κάτω και άρχισα να την τραβάω προς εμένα...
Αντέδρασε λίγο...
Την παρακαλούσα με το βλέμμα μου...
Η ματιά Της με διαπερνούσε...
Με πάγωνε...
Δεν ήταν ψυχρή ματιά.
Απλά κρεμόμουν από αυτή την ματιά Της...
Συνέχισε η δική μου ματιά να Την παρακαλεί...
Τελικά χαλάρωσε και με άφησε να τραβήξω Την γόβα Της κοντά μου...
Αποτράβηξε τα μάτια Της από πάνω μου.
Ξέρω ότι δεν θέλει να βλέπει...
Όμως είναι φίλη μου και με έχει δεχτεί έτσι.
Είχα αναστατωθεί και μόνο που κρατούσα το πόδι με το γοβάκι Της στο χέρι μου...
Κάθισα οκλαδόν μπροστά Της.
Το ακούμπησα απαλά πάνω στο δεξί μου μπούτι...
Ταξίδεψα...
Έμεινα εκεί έτσι για αρκετά λεπτά.
Εκείνη είχε κλείσει το τηλέφωνο αλλά δεν μου μίλησε...
Ήθελε να κούνησε το πόδι της αλλά φοβόνταν...
Εγώ είχα παγώσει...
Ήμουν αλλού...
Κάποια στιγμή έκανε να το βγάλει από πάνω μου αλλά δεν ήξερε που να το ακουμπήσει...
Έτσι με τον ίδιο τρόπο Της το πήρα και το έβαλα κάτω...
Κουνήθηκε στην θέση που ήθελε και μετά με ξάφνιασε όταν σήκωσε το πόδι Της για να με ξανά πατήσει αλλά δεν ήξερε που!
Έτσι το έπιασα και το έβαλα πάνω στο μπούτι μου πάλι...
Την ένιωθα πιο χαλαρή τώρα...
Την άφησα ελεύθερη να κάνει ότι θέλει μαζί μου...
Είχε πράγματι χαλαρώσει...
Τόσο που σήκωσε και το άλλο πόδι Της για να το βάλει πάνω μου.
Αμέσως εγώ το έπιασα και αυτό και το έβαλα στο άλλο μου μπούτι.
Ένιωθα υπέροχα...
Είχα ξαπλώσει πίσω και είχα κλείσει τα μάτια...
Απολάμβανα τον πολύ μικρό αυτό γλυκό πόνο που μου πρόσφερε η Κυρία μου...
Η καλή μου φίλη...
Παρόλο τις αναστολές Της και τις φοβίες Της,
Δέχτηκε να το κάνει αυτό για μένα.
Και ακριβώς επειδή είναι Κυρία και φίλη μου δεν θέλει κάποιο αντάλλαγμα πέρα από την αγάπη μου που ξέρει ότι την έχει δεδομένη...
Ήμουν στον κόσμο μου εκείνη την στιγμή...
Εκείνη είχε χαλαρώσει πολύ και έκανε μικρές κινήσεις πάνω στα πόδια μου...
Με ξάφνιασε όταν μου μίλησε:
"Μικρέ μου πονάς;"
Σάστισα.
Δεν το περίμενα.
"Ο... όχι Κυρία μου. Ο πόνος από τα πόδια σας είναι τόσο γλυκός..."
Δεν μίλησε αμέσως...
Μέτα από λίγο όμως είπε:
"Πιάστηκα."
Ήξερα ότι έπρεπε να κατεβάσω τα πόδια Της από πάνω μου και έτσι και έκανα.
Ένα ένα τα έπιασα, τα φίλησα και τα ακούμπησα κάτω μπροστά μου.
Εκείνη αμέσως τα μάζεψε για να τα ξεκουράσει.
"Ευχαριστώ..." ψέλλισα...
Δεν ξέρω αν με άκουσε...
Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.
Καθόμουν εκεί.
Ακίνητος...
Εκστασιασμένος...
Τρελαμένος...
Τι είχα ζήσει μόλις τώρα;
Προσπαθούσα να καταλάβω...
Κάτι που ήθελα πολλά χρόνια τώρα αλλά δεν το έβρισκα;
Δεν μπορούσα να το βρω από τις συντρόφους μου και το βρήκα από Την φίλη μου;
Είχα ξαπλώσει ανάσκελα μπροστά της...
Αισθανόμουν ωραία αλλά και φοβόμουν παράλληλα...
Μήπως αυτή η κίνηση που έκανα, μου στοιχίσει την φιλία Της;
Μήπως είμαι τελικά σε λάθος μονοπάτια;
Μήπως Της ζήτησα πολλά;
Μέσα στη σκέψη μου λοιπόν την βλέπω να σηκώνεται και να φεύγει...
Είχα παγώσει...
Δεν μου μιλούσε κιόλας...
Είχα μείνει να κοιτώ το γραφείο από κάτω...
Επέστρεψε...
Βλέπω το πρόσωπό Της...
Τρόμαξα...
Μου ρίχνει μια ματιά...
Σχεδόν περιφρονητική ματιά...
Μου κόβετε η αναπνοή...
Κάθετε, τραβάει την καρεκλά κοντά στο γραφείο και με αργές κινήσεις ανεβάζει και τα δύο της πόδια πάνω μου!!!
Τρόμαξα!
Ξαφνιάστηκα!
Κοκάλωσα!
Πίστευα ότι μέχρι τώρα εγώ την προβλημάτιζα αλλά τώρα με ξάφνιασε Εκείνη για άλλη μία φορά...
Απίστευτη αίσθηση...
Ήμουν με κομμένη αναπνοή
"Πονάς μικρέ;" Με ρώτησε...
Η απάντηση μου περίπου ίδια με την προηγούμενη:
"Λατρεύω αυτόν τον γλυκό πόνο από Σας Κυρία μου..."
Ήμουν εκστασιασμένος...
Χαμένος κάτω από τα πόδια Της...
Δεν ήθελα τίποτε άλλο...
Εκείνη άρχισε να κουνά τα πόδια της σε διαφορετικές θέσεις...
Τι υπέροχο...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ηδονή...
Δυστυχώς όμως όλα τα ωραία τελειώνουν...
Έτσι Εκείνη έπρεπε να δουλέψει και εγώ να φύγω...
Με τα πόδια Της πάνω μου έσπρωξε με δύναμη την καρέκλα πίσω πιέζοντας με τα τακουνάκια Της αφήνοντάς μου 2 υπέροχα γλυκά σημάδια στα
πλευρά...
"Σήκω" μου είπε κοφτά.
"Ευχαριστώ" Της είπα.
Ήταν σοβαρή...
Με φόβιζε...
Ανέκφραστη...
"Έφυγες." Μου είπε με αυστηρή φωνή χωρίς να με κοιτάει.
Τρόμαξα. Έκανα να μιλήσω.
"Μα..."
"Μικρέ είπα κάτι. Μη το ξανά πω."
"...Μάλιστα... Κυρία μου..." είπα χαμηλόφωνα και έφυγα.
Δεν ήξερα τι να πιστέψω...
Τα γκρέμισα όλα;
Γαμώτο...
Σιωπή στο δρόμο...
...
Σκεφτόμουν διάφορα πράγματα...
μπιπ μπιπ, μήνυμα στο κινητό μου...
Αποστολέας "Εκείνη"
"Μικρέ μου δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο αυτό το σοβαρό ύφος, έτσι σου λέω ότι όλο αυτό το τρελό σήμερα περιέργως μου άρεσε και ελπίζω να
ήμουν αυτό που ήθελες... Την επόμενη φορά ελπίζω να είμαι πιο άνετη ;)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Κυρία μου. Ξεπεράσατε κάθε προσδοκία μου. Σας λατρεύω. Σας ευχαριστώ!!!"
Απάντηση από "Εκείνη"
"Δεσποινίς είπαμε μικρέ μου... :)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Μάλιστα Δεσποινίς μου. 'Όπως προστάζετε... Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! :)"