Μια κρύα νύχτα...

Ένα κρύο και υγρό βράδυ με έφερε πάλι μπροστά στο σπίτι Της...

Καθόμουν απ' έξω αρκετή ώρα. Δίσταζα να χτυπήσω.
Τελικά το έκανα. Δειλά και διστακτικά χτύπησα το κουδούνι.
Η γλυκιά φωνή Της ήρθε από το άψυχο θυροτηλέφωνο:
"Ποιος;"
"Εγώ" είπα.
"Καλέ μου!!! ... Έλα πάνω!" αποκρίθηκε με έκπληξη.
Μου άνοιξε και μπήκα σπίτι Της.
"Καλέ μου είσαι μούσκεμα"
"Καλησπέρα" είπα και έλιωνα από ευχαρίστηση.
"Γιατί καλέ δεν μου είπες ότι θα έρθεις; Τι έπαθες; Συμβαίνει κάτι;"
Η αγωνία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό Της...
"Έλα καταρχήν να αλλάξεις και μου λες μετά"
Μου έδωσε κάποια ρούχα και άλλαξα. Μετά με έβαλε στον καναπέ και μου έκανε μια ζεστή σοκολάτα...
"Πες μου τι έγινε;"
Ήπια λίγη από τη σοκολάτα...
"Τίποτα." είπα.  "Απλά ήθελα να είμαι κοντά σου"
"Αχ καλέ μου..."
Άνοιξε την μεγάλη και ζεστή αγκαλιά Της και μπήκα μέσα.
Ένιωθα μια ζεστασιά στην καρδιά...
Έκανε να με αφήσει...
"Όχι σε παρακαλώ..." είπα χαμηλόφωνα...
Με έσφιξε πάλι στην αγκαλιά Της λέγοντας "Αχ καλέ μου... Αχ..."
Κάτσαμε έτσι λίγη ώρα...
Είχα κλείσει τα μάτια και ταξίδευα...
Είχα ζαλιστεί από το άρωμά Της...
Είχα μουδιάσει από το άγγιγμά Της...
Δειλά-δειλά με άφησε...
"Πως είσαι;"
"Μια χαρά γιατί είμαι εδώ δίπλα σου..."
"Μπράβο μικρέ μου!"
"Μου αρέσει το 'μικρέ μου'... "
"Το ξέρω. Γι' αυτό στο λέω."
Οι ματιές μας διασταυρώθηκαν έντονα...
"Κάτι θες. Τι θες μικρέ μου; Τι;"
"Να ξαπλώσω στα πόδια Σου..."
"Χμμμ... Ξέρεις ότι το θέλω αλλά δεν το μπορώ."
"Σε παρακαλώ... Σας παρακαλώ πολύ..."
Τα μάτια μου Την ικέτευαν...
Το είδε...
"Καλώς. Κάνε ότι θες" μου είπε και πήρε ένα χαρτί και έκανε διάφορα σχήματα μηχανικά...
"Ε... Ναι... Τις γόβες; ... "
"Τι; Α... Ναι... Πάω μικρέ."
Πήγε και φόρεσε τις υπέροχες μαύρες καστόρινες γόβες Της.
Καθώς έρχονταν άκουγα τον μαγικό ήχο από τα τακούνια Της στα πλακάκια.
Ένας ήχος που μίλαγε μέσα μου...
Άγγιζε την ψυχή μου...
Με αναστάτωνε...
Με έκανε να νιώθω έκσταση...
"Εντάξει μικρέ μου;"
"Ευχαριστώ Κυρία μου"
"Α όλα και όλα. Δε θα τα πάμε καλά..."
"Ναι έχετε δίκιο. Συγνώμη. Ξέχασα. Δεσποινίς μου..."
"Μπράβο σου μικρέ. Μαθαίνεις."
"Ευχαριστώ Κυ... εεε... Δεσποινίς μου..."
Κάθισε στον καναπέ.
Έβαλε τα πόδια Της σταυροπόδι.
Πλησίασα.
Κάθισα κάτω στο πάτωμα δίπλα από τα πόδια Της...
Πήρα αγκαλιά το πόδι Της που πάταγε κάτω και το άλλο ακουμπούσε στη πλάτη μου.
Το έσφιξα στην αγκαλιά μου...
Το φιλούσα...
Κάθισα εκεί.
Ήρεμος...
Εκστασιασμένος...
Ευχαριστημένος...
Γαλήνιος...
Ευτυχισμένος...
Ευχαριστούσα τον Θεό για αυτό που ζούσα εκείνη την στιγμή...
Καθόμουν και... Με πήρε ο ύπνος...
Εκείνη με είδε, χαμογέλασε και μου χάιδεψε τα μαλλιά.
Χαλάρωσε πίσω στον καναπέ και με κοίταζε.
Σκέφτονταν...
Πως μπορεί με κάτι τόσο απλό και χωρίς κόπο να του προσφέρει τόση μα τόση ευχαρίστηση;...
Χαλάρωσε και άλλο...
Τόσο που κατέβασε το πόδι που είχε σταυροπόδι και με πάτησε στο δεξί μου μπούτι.
Πρέπει να καθόμασταν εκεί για πάνω από 30'...
Όταν κατάλαβε ότι ξύπνησα πήρε το πόδι Της από πάνω μου...
Σήκωσα το κεφάλι μου και Την κοίταξα...
Μου χαμογέλασε και μου έκανε νόημα να σηκωθώ...
Φίλησα τα ποδαράκια Της και σηκώθηκα...
Κάθισα δίπλα Της.
"Ευχα..." δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την φράση μου και μου έκλεισε το στόμα με τα δυο Της υπέροχα δάκτυλα...
Τα φίλησα...
"Μην πεις κάτι μικρέ μου."
Με έβλεπε στα μάτια...
Μου χαμογέλασε...
"Πιες την σοκολάτα σου τώρα. Πάω να βγάλω τις γόβες και να κάνω κάτι να φάμε."
"Θα 'θελα να τις αφήσετε εδώ Δεσποινίς μου."
"Μόνο αν μου το ζητήσει ο φίλος μου!"
Με ξάφνιασε και πάλι...
"Αγαπημένη μου φίλη θέλω να αφήσεις τις γόβες σου εδώ δίπλα μου"
Τις έβγαλε και μου τις έδωσε.
Με φίλησε και πήγε να φτιάξει κάτι να φάμε.
Τις πήρα στην αγκαλιά μου και Την χάζευα να μαγειρεύει.
Αξιολάτρευτο πλάσμα...
Την αγαπώ...