Στο καφέ...

Ένα κρύο απόγευμα...
Είχαμε δώσει ραντεβού με Την φίλη μου για καφέ...
Είχαμε διάφορα πράγματα να πούμε...
Ήρθε και με πήρε από εκεί που την περίμενα...

Είχα την αγωνία μου μήπως και δεν έρθει...

Ήρθε με το αυτοκίνητο Της και με πήρε όμως τελικά...
Πήγαμε στο καφέ...

...
Τόσο απλά ντυμένη...
Αλλά τόσο όμορφη...
Μία μπορντό μάλλινη μπλούζα...
Τζιν παντελόνι...
Μαύρες μπότες με χοντρό τακούνι 7 εκατοστών...
Προσεγμένη όπως πάντα...
Τόσο απλή μα συνάμα τόσο όμορφη...
Το άρωμά Της μεθυστικό...
Γέμισε τον άδειο χώρο του καφέ...

...

Καθίσαμε δίπλα-δίπλα...
Μιλάγαμε για τα θέματά μας.
Κάθονταν σταυροπόδι...
Ακούμπησα την μπότα Της με το πόδι μου...
Το τραπέζι είχε γυάλινο καπάκι και μπορούσα να δω θαυμάσια...
Κάποια στιγμή έφυγε για λίγο.
Τα τακούνια Της πατούσαν το ξύλινο πάτωμα και ο θόρυβος ήταν πολύ ωραίος...
Σε κάθε Της βήμα η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...
Σε κάθε Της βήμα πατούσε το ξύλινο πάτωμα και αυτό δέχονταν το πάτημά Της...
Σε κάθε Της βήμα ευχόμουν να ήμουν από κάτω από τα τακούνια Της...
Όταν επέστρεψε με κοίταξε και χαμογέλασε...
Και όταν με ρώτησε αν θέλω κάτι...
Της είπα ότι θέλω να παίξω με της μπότες Της...
"Όχι" μου είπε κοφτά και συνέχισε τον καφέ Της.
Όμως εγώ ξεροκέφαλος όπως είμαι έβαλα το χέρι μου κάτω από το τραπέζι...

Άρχισα να χαϊδεύω τις μπότες Της...

Δεν αντιδρούσε...
Στην αρχή...
Περίμενε την κατάλληλη στιγμή...
Και ξαφνικά όπως τις χάιδευα μου βάζει το χέρι στην κενό μεταξύ τακουνιού και σόλας...
Μου το πάτησε πάνω στο σιδερένιο κάθετο στύλο του τραπεζιού...
Με δύναμη...
Με αρκετή δύναμη...
Πονούσα αρκετά...
Έβγαλα μια μικρή φωνή πόνου που όμως δεν Την πτόησε...

Με πατούσε και έπινε τον καφέ Της αγέρωχη...

Συνέχισε να με πατά με την ίδια και με μεγαλύτερη δύναμη...
Πονούσα...
Πολύ...
Δάκρυσα από τον πόνο...
Η γωνία του τακουνιού μου είχε γδάρει το χέρι από πάνω...
Τα δάκτυλά μου ήταν ενδιάμεσα στην μπότα και το σίδερο...
Την κοίταξα και Της ζήτησα συγνώμη...
Δεν έκανε κάτι...
Τα δάκτυλά μου είχαν μουδιάσει...
Την κοίταξα και Της ικέτευα με τα μάτια μου...
Μετά από λίγο σταμάτησε.
Πήρε το πόδι Της...
Το χέρι μου είχε μελανιάσει...
Ξέρω ότι έκανα λάθος που την παράκουσα.
"Να με ακούς από εδώ και πέρα μικρέ. Εντάξει; Θα κάνεις ότι σου λέω. Κατάλαβες;"

μου είπε με αυστηρό ύφος και πήρε το χέρι που μου πατούσε και το χάιδεψε...
"ευχαρ..."
Μου έκλεισε το στόμα μου με το χέρι Της και εγώ Της το φιλούσα συνέχεια...

...
Αυτά τα χέρια...
Μπορούν να με ανεβάσουν στον ουρανό ή να με ρίξουν στα τάρταρα...
Μόνο με μία Της κίνηση...
Με μία Της απόφαση...
Ξέρει ότι μπορεί να με έχει συνέχεια στα πόδια Της...
Όμως δεν κάνει κατάχρηση αυτού του δικαιώματος...
Την ευχαριστώ...
Την αγαπώ...
Είναι η καλή μου φίλη...
Μία ιδιαίτερη φίλη...
Η καλύτερη...
Η Δεσποινίς μου...
...
Αφού τελειώσαμε τον καφέ μας φύγαμε...
Με άφησε σχεδόν από εκεί που με πήρε...
Την φίλησα και έφυγε...
Είχα μείνει μόνος στο πάρκο να κοιτώ το χέρι μου και τα σημάδια του...
Σημάδια δικά Της...