Ένα ωραίο και ηλιόλουστο Σαββάτο αποφασίσαμε με Την φίλη μου να πάμε μια πρωινή βόλτα οι δυο μας στο πάρκο.
Πήγα και την πήρα από το σπίτι Της.
Διάφορα πραγματάκια πήραμε μαζί μας.
Μέσα σε αυτά ήταν και η φωτογραφική μου...
Ήθελε να πειραματιστεί και να Της μάθω μερικά πράγματα περιξ της τεχνικής φωτογράφισης...
...
Φορούσε ωραία μπεζ πέδιλα με τακουνάκι σφήνα 4-5εκατοστών...
Άσπρο παντελόνι...
Κόκκινο πουκάμισο...
...
Φτάσαμε στο πάρκο...
Ο Ήλιος έπαιζε με τα σύννεφα και Εκείνη μαζί μου...
Καθίσαμε σε ένα παγκάκι κάτω από τα δέντρα για να Της δείξω μερικά πράγματα τεχνικά και μη.
Όμως το μυαλό μου ήταν στα πόδια Της που τα πάταγε τα ξερά φύλλα και έπαιζε πολύ όμορφα μαζί τους...
Το παρατήρησε και κρυφογελούσε...
Ήμουν αμήχανος, έκανα λάθη και επαναλαμβανόμουν...
"Μα αγόρι μουυυυ... Μου το είπες αυτόοο... Πάλιιι;" μου είπε καθώς χαμογελούσε...
Έτσι αφού δεν μπορούσα να κρυφτώ άλλο Της ζήτησα να Της φωτογραφίσω τα παπουτσάκια Της όπως παίζει με τα φύλλα...
Ήθελα να το κάνω αυτό μαζί Της εδώ και καιρό...
Ήλπιζα να δεχτεί...
Μετά από λίγη σκέψη, έτσι για να παρατείνει την αγωνία μου, μου έδωσε την συγκατάθεσή Της για να το κάνω...
...
Έπαιζε...
Με τα φύλλα...
Με 'μένα...
Γλυκά...
Όμορφα...
Υπέροχα...
Μοναδικά...
...
Κάθισα κάτω και άρχισα να φωτογραφίζω το παιχνίδι Της...
Τα φύλλα έκαναν ωραίους ήχους καθώς παραδίνονταν στο μεγαλείο Της...
Στο παιχνίδι Της...
Στο πάτημά Της...
Άλλα προσπαθούσαν να ξεφύγουν με την βοήθεια του αέρα αλλά δεν τα κατάφερναν...
Άλλα καθόντουσαν ευλαβικά και περίμεναν την σειρά τους...
Τα έκανε ότι ήθελε.
Τα χάιδευε...
Τα πατούσε...
Τα πόναγε...
Τους έκανε τη χάρη να παίξει μαζί τους...
Εγώ ήμουν εκεί φωτογράφιζα όλο αυτό...
Κοντά.
Πολύ κοντά...
Τόσο που ένιωθα και εγώ ένα με τα φύλλα...
Ήθελα να παίξει μαζί μου...
Πάνω μου...
Το ήθελα πολύ...
Της το ζήτησα...
Δεν είπε κάτι...
Δεν έκανε κάτι...
Τίποτα...
Έτσι υπομονετικά φωτογράφιζα το παιχνίδι Της με τα φύλλα...
Κάποια στιγμή σταμάτησα και έκανα να σηκωθώ.
Όμως Εκείνη είχε άλλη γνώμη.
Τότε έβαλε το υπέροχο πόδι Της με το ωραίο παπουτσάκι στην πλάτη μου και με πάτησε κάτω...
"Που πας μικρέ; Δεν τελειώσαμε. Συνέχισε να φωτογραφίζεις..."
Έτσι και έγινε...
Ήμουν χαρούμενος...
Εκστασιασμένος...
Φωτογράφιζα τα παπουτσάκια που πια έπαιζαν μια με τα φύλλα αλλά και με 'μένα...
Τι ωραία που αισθανόμουν...
Με πατούσε γλυκά...
Με χάιδευε στην πλάτη και στο κεφάλι με τα παπουτσάκια Της...
Ένιωθα την αγάπη Της μέσα από όλο αυτό...
Δεν με πόναγε...
Με γαλήνευε...
Με αγαλλίαζε...
Μου έδειχνε την αγάπη Της...
Κάποια στιγμή σταμάτησε.
Σηκώθηκε.
Ξεκίνησε να φεύγει και εγώ να την φωτογραφίζω...
Πήγε λίγα μέτρα μακρυά μου και επέστρεψε...
Και μετά ξανά το ίδιο...
Και ξανά...
Και ξανά...
Και ξανά...
Την έβλεπα καθώς πάταγε τα φύλλα...
Κάθε πάτημά Της μου έκοβε την ανάσα...
Κάθε πάτημά Της θεϊκό...
Κάθε πάτημά Της με τίναζε σαν ηλεκτρικό ρεύμα...
Κάθε πάτημά Της το ένιωθα πάνω μου...
Κάθε πάτημά Της...
Σταμάτησε μπροστά μου.
Κοντά μου...
Πολύ κοντά μου...
Άφησα λίγο την φωτογραφική και ακούμπησα τα παπουτσάκια Της...
Τα αγκάλιασα...
Εκείνη κάθισε και πήρε το βιβλίο Της να διαβάσει...
Ήμουν καθισμένος δίπλα Της και ένιωθα σα να πετούσα στα σύννεφα...
Με τα χέρια Της με χάιδευε στο κεφάλι μου...
Της είχα παραδοθεί...
Άνευ όρων...
Όπως αρμόζει σε μία Κυρία όπως Εκείνη...
Εκεί...
Στα πόδια Της...
Αρκετή ώρα...
"Ευχαριστώ Κυρία μου..." ψέλλισα...
Δεν είπε κάτι...
Δεν ξέρω αν το άκουσε...
Νόμιζα...
"Δεσποινίς είπαμε μικρέ μου... ... Σήκω. Φεύγουμε..." μου είπε μετά από λίγο καθώς σηκώνονταν...
Σηκώθηκα και εγώ...
Μάζεψα τα πράγματα μου...
Με φίλησε γλυκά και φύγαμε...
Μου αρέσουν οι βόλτες...
Αυτές οι βόλτες...
