Ο χυμός...

Ήταν Παρασκευή απόγευμα.
Ήμουν στο γραφείο Της.

Εκείνη προσπαθούσε να βάλει σε τάξη την χαρτούρα και εγώ τα μηχανήματά του γραφείου Της.
Ξαφνικά Την ακούω να μιλάει νευριασμένα στο τηλέφωνο.
Την ρώτησα αν είναι καλά και αν μπορούσα να κάνω κάτι.
"ΟΧΙ" είπε νευριασμένα και συνέχισε την δουλειά Της και εγώ το ίδιο.
Η ώρα προχωρούσε...
"Ψιτ..." μου λέει...
"παρακαλώ..." απαντάω...
"Συγνώμη για πριν αλλά..." λέει...
"δεν πειράζει." Την διέκοψα.
και συνεχίσαμε ο καθένας την δουλειά του...
...
Σήμερα ήταν πολύ απλά ντυμένη αλλά υπέροχη όπως πάντα...
Λιτό μπεζ φουστανάκι με μικρά λουλουδάκια...
Ασημένιες γόβες με ξύλινο τακούνι..
Τα κατάξανθα μαλλιά Της έπεφταν πάνω στους λευκούς Της ώμους...
Σχεδόν άβαφτη...
Ασημένια νύχια...
Απλή και πανέμορφη!!!
...
Την έβλεπα και διέκρινα ότι είχε πάρα πολύ ένταση...
Έπρεπε να Την ηρεμήσω...
Έτσι όπως μόνο εγώ μπορούσα...
Πήγα και πήρα δύο χυμούς, ένα για μένα και ένα για Εκείνη...
Κάθισα δίπλα Της.
Απόρησε...
"Κάνε ένα διάλειμμα" Της είπα κλείνοντας Της το μάτι.
Έκανε να μιλήσει αλλά δεν την άφηνα...
"Σταμάτα και ηρέμησε" Της έλεγα συνέχεια.
Την χάιδευα χαμηλά στο κεφάλι...
Άρχισε να ηρεμεί...
Γονάτισα πλάι Της...
Δεν το ήθελε.
Προσπάθησε να μην με βλέπει.
Μπήκα κάτω από το γραφείο.
Πήρα τα πόδια Της με της ωραίες γόβες Της και τα έβαλα πάνω μου
Άρχισα να γλύφω αυτή την υπέροχη γόβα με την ωραία υφή...

Έβγαλα την γόβα και συνέχισα να Της γλύφω το πόδι...
Αναστατώθηκε...
Μετά έκανα το ίδιο και για το δεύτερο πόδι...
Αναστατώθηκε πάλι αρκετά...
Της έβαλα πάλι τις ωραίες γόβες Της και τις ακούμπησα πάνω στα μπούτια μου...

Έβαλε το χέρι Της, μου χάιδεψε το κεφάλι και άνοιξε τα πόδια Της...

Ήξερα τι έπρεπε να κάνω...
Έπρεπε να την ευχαριστήσω και να γευτώ το νέκταρ από την πηγή Της...
Το έκανα...
Η ανάσα της γρήγορη...
Βαριά...
Γεμάτη ηδονή για αυτό που Της έκανα...
Όσο η ηδονή μεγάλωνε τόσο μεγάλωνε και η δύναμη που με πατούσε...

Με πόναγε αλλά μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ...

Ήθελα να ολοκληρώσω μαζί Της αλλά δεν με άφηνε...
Με είχε εκεί που ήθελε Εκείνη...
Για αυτό που ήθελε Εκείνη...
Μόνο Εκείνη με έκανε ότι ήθελε...
Με είχε εκεί που ήθελε...
Όπως ήθελε...
Για όσο ήθελε...
Το νέκταρ έτρεχε...
Γάργαρο...
Καθάριο...
Όμως επειδή μερικά πράγματα δεν μας αφήνουν ήσυχους...
Χτύπησε το τηλέφωνο.
Σταμάτησε απότομα.
Έσπρωξε πίσω το κεφάλι μου με το χέρι Της.
Απάντησε το τηλ.
Όμως εγώ δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.
Έτσι όταν πήρε το χέρι Της από πάνω μου έκανα κίνηση προς την πηγή Της.
Εκείνη τότε σήκωσε το πόδι Της...
Με πάτησε στο στήθος...
Με έσπρωξε στο τέρμα του γραφείου...
Με είχε εγκλωβισμένο εκεί...
Με το πόδι Της στο στήθος μου...
Το τακούνι Της με πόναγε ωραία στο στήθος μου...

Είχα αφεθεί στο υπέροχο αυτό πάτημα Της...

...

Ήμουν σε μία θέση που ήθελα από καιρό να βρεθώ...
Να με έχει από κάτω Της...
Να Την υπηρετώ...
Να Την ευχαριστώ...
Να κάνω ότι θέλει Εκείνη...
Όπως το θέλει Εκείνη...
Όποτε το θέλει Εκείνη...
Να είμαι τα πάντα για Εκείνη...
Να είναι τα πάντα για μένα...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ωραίος πόνος...
Πόνος από Εκείνη...

Πόνος από Εκείνη που αγαπώ...

...
Όσο μίλαγε στο τηλέφωνο ήμουν σε αυτή την θέση που την γούσταρα πολύ...
Το πόδι Της στο στήθος μου με πάταγε με δύναμη και ήταν σα να μου έλεγε "Κάτσε εκεί μικρέ. Σε θέλω για μετά..."
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο δεν άλλαξε κάτι.
Παρέμεινα σε αυτή την ίδια άβολη αλλά λατρεμένη στάση.
Κάτω από το τακούνι Της...
Κάτω από Εκείνη...
Δεν μίλαγα...
Δεν ήθελα να χαλάσω αυτό που ένιωθα...
Δειλά-δειλά έσκυψα το κεφάλι μου και έβαλα στο στόμα μου την όμορφη γόβα Της...
Εκείνη την τράβηξε απότομα.
Νόμιζα ότι είχε ξεχαστεί εκεί πάνω μου...
Αλλά όχι...
Με μία αστραπιαία κίνηση με πατάει πάλι στο στήθος μου και με μεγαλύτερη δύναμη σχεδόν κλωτσιάς αυτή τη φορά και με βάζει πάλι στην ίδια θέση.
"Περίμενε μικρέ." Μου είπε αυστηρά.
Με ήθελε εκεί μέχρι που τελείωσε την δουλειά που έκανε.
Όταν τελείωσε, έβγαλε το άλλο πόδι από την όμορφη γόβα Της και μου το έφερε στο στόμα μου.

Εγώ ήμουν στην ίδια θέση με το ένα πόδι με την όμορφη γόβα Της στο στήθος μου να πατά δυνατά ικανή να μου κόψει την αναπνοή και το άλλο πόδι Της γυμνό πάνω στον ώμο μου να Της γλύφω τα δαχτυλάκια Της...

Τι ηδονή!!!

Τα έγλυφα...

Τα φύλαγα...
Ασταμάτητα...
Αδιαμαρτύρητα...

Με πόναγε...

Μου άρεσε...

Πάρα πολύ...

Μετά σταμάτησε.
Μάζεψε τα πόδια της και σηκώθηκε.
"Σήκω μικρέ μου..." μου είπε με πιο απαλή φωνή αυτή την φορά.
Σηκώθηκα
Κοιταζόμασταν στα μάτια...
Εκείνη κάθισε στη καρέκλα Της...
Έσκυψα και Την φίλησα τρυφερά...
Με έβλεπε στα μάτια σαν να ζήταγε και άλλο...
Φιληθήκαμε ξανά με πάθος...
Επιστρέψαμε στις δουλείες μας ο καθένας σαν να μην έγινε ποτέ κάτι...
Τους χυμούς δεν τους ήπιαμε ποτέ...
Εκείνη τουλάχιστον.
Γιατί εγώ χυμό ήπια!