Στο εξοχικό...

Ένα ζεστό απόγευμα καταφέραμε μετά κόπων και βασάνων να πάμε λίγο στο εξοχικό Της να χαλαρώσουμε.
Αφού φτάσαμε, Εκείνη άνοιξε το σπίτι και πήγε στον κήπο Της.
Μου άρεσε πολύ που ήμασταν εκεί μαζί...
Την χάζευα να φροντίζει τον κήπο Της...
...
Εντυπωσιακή όπως πάντα...

Με μία λευκή παντελόνα...

Μοβ μπλούζα...
Ξύλινα επιβλητικά πέδιλα με χοντρό τακούνι 7-8 εκατοστών...

...

Σε κάθε Της πάτημα η καρδιά μου φτερούγιζε...

Ένιωθα την δύναμή Της...

Την επιβολή Της... 

Την αγάπη Της...

Καθώς πατούσε τα φύλλα...

Τα κλαδάκια που έσπαγαν κάτω από τα ξύλινα πέδιλά Της...

Τους καρπούς που υπήρχαν στο χώμα...

Ξεροί πια.

Έτοιμοι να Της παραδοθούν...
Στο ηδονικό πάτημά Της...

Όλα ήταν στα πόδια Της...

Σύνθλιβε κάθε τι στο πέρασμά Της...

Υπέροχη...

Μόλις τελείωσε με την φροντίδα του κήπου Της...

Κάθισε στο αυτοκίνητο στην θέση του συνοδηγού.
Τα πόδια Της ήταν έξω από αυτό...
Πατούσε κάτι ξερά φύλλα τόσο ωραία...
Τόσο επιβλητικά...
Τόσο υπέροχα...
Γονάτισα δίπλα Της.
Έκανε να τα μαζέψει αλλά χτύπησε το τηλέφωνό Της...
Δε τα μάζεψε...
Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία και ξάπλωσα κάτω.
Πήρα τα πόδια Της και τα έβαλα στο στήθος μου...
Δεν τα έβγαλε...
Δεν κουνιόνταν...
Μίλαγε ακόμα στο τηλέφωνο...
Το πάτημα Της όσο περνούσε η ώρα γίνονταν πιο δυνατό...
Είχε αφαιρεθεί...
Είχε αφεθεί...
Αυτό ήθελα...
Ήταν τόσο ωραίο...
Άρχισε να τα κινεί σαν να πάταγε το έδαφος...
Σαν να μην υπήρχα...
Να τα γέρνει δεξιά, αριστερά...
Να σηκώνει το πέλμα και να στηρίζετε μόνο με το τακούνι...
Να με πατάει δυνατά...
Ωραίος και γλυκός πόνος από Την φίλη μου...
Από Την ωραιοτάτη Δεσποινίς μου...
Δεν ήθελα να περάσει ο χρόνος...
Ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος...
Ευτυχισμένος επειδή με πάταγε Εκείνη...
Εκείνη που με αγαπά και με νοιάζεται...
Χαρούμενος...
Ευτυχισμένος...
Ξένοιαστος...
Ανάλαφρος...
Έβλεπα αυτά τα υπέροχα, επιβλητικά πέδιλα πάνω μου...
Δεν τα χόρταινα...
Ήρθε όμως η στιγμή να κλείσει το τηλέφωνο...
Σκεφτόμουν...
Τι θα κάνει μετά;
Δεν μου μίλησε...
Για αρκετή ώρα έψαχνε κάτι στις τσάντες Της...
Ξαφνικά νοιώθω να με πατάει δυνατά...
Έγειρε μπροστά για να με δει...
Τρόμαξα με το παγωμένο βλέμμα Της...
Με κοίταζε ανέκφραστη...
Φοβόμουν να μιλήσω...
Τράβηξα τα μάτια μου από τα δικά Της...
Δεν μπορούσα να Την κοιτάζω άλλο...
Όμως το ήθελα...
Έτσι ξαναγύρισα στο βλέμμα Της...
Αμέσως τότε Εκείνη μου έβαλε το αριστερό Της πέδιλο στο πρόσωπό μου απαλά και μαζεύτηκε μέσα στο αυτοκίνητο...
Ένα αίσθημα χαράς με πλημμύρισε...
Προσπάθησα να το φιλήσω...
Δεν το έφτανα...
Έκανα να το πιάσω...
Δεν με άφησε...
Με το άλλο πόδι Της μου έδιωχνε τα χέρια μου...
Ύστερα από λίγο το πήρε από το πρόσωπό μου...
Με πάτησε πάλι στο στήθος...
"Μικρέ πρέπει να σηκωθώ." μου είπε...
Η φωνή Της ήταν ψυχρή...
Κοφτή...
Χωρίς να μου αφήνει περιθώρια αμφισβήτησής....
"Μάλιστα Κυρία μου..." είπα...
"Μικρέεεε..." μου είπε και με πίεσε λίγο με το τακούνι Της...
Πάλι λάθος έκανα...
Το ξέχασα...
"Συγνώμη... Δεσποινίς μου..."
"Έτσι μπράβο μικρέ. Δεν θέλω λάθη."
"Τώρα θα σηκωθώ και θα πάω μέσα. Ετοιμάσου."
Δεν μου άφησε περιθώρια επιλογής...
Σηκώθηκε αμέσως όρθια πατώντας πάνω στο στήθος μου...
Πόνος...
Ωραίος πόνος...
Δυνατός πόνος...
Γλυκός πόνος...
Τα τακούνια Της με πάταγαν δυνατά...
Αλλά...
Κράτησε λίγο...
Κατέβηκε.
"Μικρέ φτιάξου και έλα μέσα" μου είπε φεύγοντας...

Εγώ υπάκουσα.

Σηκώθηκα...

Καθαρίστηκα...

Και την ακολούθησα...

Όπου ήθελε Εκείνη...