κενο



















Καλώς ήλθατε...

Καλώς ήλθατε...


Σε αυτό το blog γράφω κάποιες φαντασιώσεις μου που κατά καιρούς έχω κάνει για κάποιες κοπέλες που έχουν περάσει από την ζωή μου.
Το έναυσμα για αυτό τον χώρο όμως, μου το έδωσε μία κοπέλα που ξέρει για τις φαντασιώσεις μου μαζί Της.

Την Ευχαριστώ!


κενο




Βρέχομαι...



Το πρωί ξύπνησα όπως πάντα στραβά.
'Όλα στο "γρήγορα"
Γρήγορα ξύπνησα...
Γρήγορα πλύθηκα...
Γρήγορα ντύθηκα...
Γρήγορα έφαγα...
Γρήγορα έφυγα...
Ουφ...
Η μέρα μου απλή.
Καθημερινή...
Αγχωτική...
Βαρετή.
Μετά ήρθα σε σένα και είδα αυτό που ήθελα να δω...
Να φοράς τις καινούργιες σου μπότες!
Υπέροχες.
Καταπληκτικές...
Χανόμουν σε κάθε σου κίνηση...
Ο ήχος από τα τακούνια τους ήταν μελωδία στα αυτιά μου...
Το ξύλινο πάτωμα σε ευχαριστούσε έτσι για το πόνο που του πρόσφερες...
Ευχόμουν να ήμουν αυτό το πάτωμα εκείνη την στιγμή.
Να δεχθώ λίγο από το μεγαλείο της ηδονής σου.
Ο χρόνος έμοιαζε να είχε υποταχθεί σε ΄σένα...
Το ίδιο και εγώ...
Το γρήγορα περνούσε αργά...
Δεν ήθελα να περάσει.
Όμως πέρασε.
Έτσι πήρα αυτή την "στιγμή" σου με όλες τις αισθήσεις μου και έφυγα...
Άλλαξε όλη η μέρα μου!
Έκανα βόλτες στους δρόμους από μαγαζί σε μαγαζί.
Είχα την "στιγμή" σου στην σκέψη μου...
Στα μάτια μου...
"Μπορώ να σου κάνω πιο υποφερτή την μέρα σου και να σε "κανακέψω" έτσι απλά χωρίς κανένα δικό μου κόστος..." μου είχες πει και το έκανες πραγματικότητα...
Ετοιμάστηκα να φύγω για το σπίτι
Ντύθηκα καλά και βγήκα έξω.
Έβρεχε...
Μυρωδιές βροχής παντού
Κάνω μερικά βήματα
Σταματάω.
Βρέχομαι...
Ανοίγω τα χεριά...
Κλείνω τα μάτια...
Χαμογελάω.
Ευτυχία...
Ξεκινάω να πάω στο τραίνο
Βρέχομαι...
Μου αρέσει
Θέλω κι άλλο...
Αρχίζω να τραγουδάω και να στριφογυρίζω.
Φέρνω τη "στιγμή" σου στο μυαλό μου
Χαμογελάω πλατιά.
Με ευχαρίστηση...
Παίζω με την βροχή...
Παίζω με τις ψιχάλες...
προσπαθώ να τις δαγκώσω...
Singing in the rain ένα πράμα...
Έφτασα στο σταθμό.
Έκλεισα το μάτι σε ένα πιτσιρίκι χαμογελαστός
Μπήκα στο τραίνο
Κάθισα.
Ο ύπνος με περίμενε
Με πήρε γλυκά στην αγκαλιά του με την "στιγμή" σου στα μάτια μου...


5 σχόλια:

  1. Ζούμε σε ένα κόσμο που κινείται σε ξέφρενους ρυθμούς και αυτό που περιγράφεις είναι πολύ ωραίο και γαλήνιο.
    Μπράβο σου που μπορείς και ζεις τέτοιες στιγμές στην πεζή και γρήγορη πραγματικότητα με τόσα προβλήματα...
    Να υποθέσω ότι όλο αυτό είναι πραγματικότητα και όχι φαντασίωση.
    Η κοπελιά, που φαντάζομαι είναι η "δεσποινίς σου", βοηθάει πολύ σε αυτό. Μακάρι να μπορούμε όλες να το κάνουμε αυτό σε αυτούς που αγαπάμε.
    Συνεχίστε έτσι...
    Είστε υπέροχοι!

    Στην "δεσποινίς σου":
    "Μπορώ να σου κάνω πιο υποφερτή την μέρα σου και να σε "κανακέψω" έτσι απλά χωρίς κανένα δικό μου κόστος..."
    Κοπελιά... Αν διαβάσεις, που διαβάζεις ;) ,συνέχισε να του προσφέρεις όμορφες στιγμές... Και αν κοστίσει κάτι παραπάνω... Ε... Μάλλον το αξίζει ο "μικρός"! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ κοπελιά!
    Ναι αυτό είναι πραγματικότητα και όχι φαντασίωση. Είπα όμως να το βάλω εδώ σαν κάτι διαφορετικό που όμως έχει το ίδιο εφαλτήριο. Την λατρεία μου για τα γυναικεία παπούτσια που, ναι καλά φαντάζεσαι, μου την προσφέρει και εδώ η Δεσποινίς μου.
    Μπορείτε όλες (και όλοι) να κάνετε απλά και ωραία τα πράγματα που να ευχαριστούν όσους είναι γύρω σας αλλά και εσάς, με λίγα. Αρκεί αυτό που κάνετε να το κάνετε με την καρδιά σας...

    Οσο για το σχόλιο στη Δεσποινίς μου... Ευχαριστώ. Απλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ονειρικό, παραμυθένιο το κείμενο σου φίλε μου. Με πήγε σε άλλες εποχές, αλλες εικόνες, σε ανέμελες σκέψεις που κατοικούν στα σέννεφάκια των σκεψεων μας. Ναι, είναι αληθινά όμορφο να δραπετεύεις με την φαντασία εσύ όμως το πήγες και πιο πέρα. Δραπέτευσες μέσα απο ένα σκηνικό καθημερινότητας. Θα θελα να μπορούσα να σε δω με τα χέρια ανοιχτά να δαγκώνεις την βροχή.
    Όσο για το πιτσιρίκι που του κλεισες το μάτι, να ξέρεις ότι θα σε θυμάται για πολλά χρόνια. Είναι τόσο σημαντικό για αυτά τα πιτσιρίκια να τα προσεξει κάποιος περαστικός ενήλικας στον μικρόκοσμό τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ! Δεν έκανα κάτι άλλο από το να γράψω αυτό που έζησα και είναι κατάθεση για μένα.
    Το συνηθίζω να δραπετεύω έτσι. Για λίγο... Στιγμιαία... Φευγαλέα... Ξαφνικά... Ίσα για να πω ότι κέρδισα λίγο ζωή. Σε απλά, καθημερινά πράγματα που οι περισσότεροι απλά προσπερνούν.
    Το ξέρω καλά οτι θα ήθελες να με δεις. Θα σου άρεσε. Θα σε έκανε να γελάσεις.
    Το πιτσιρίκι... Ας μη με θυμάται. Απλά να θυμάται ότι σε αυτή την μαυρίλα κάποιος τρελλός του χαμογέλασε. Μου αρκεί.
    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα χαρώ πολύ να δω ένα σχόλιό σας...