Ο χυμός...

Ήταν Παρασκευή απόγευμα.
Ήμουν στο γραφείο Της.

Εκείνη προσπαθούσε να βάλει σε τάξη την χαρτούρα και εγώ τα μηχανήματά του γραφείου Της.
Ξαφνικά Την ακούω να μιλάει νευριασμένα στο τηλέφωνο.
Την ρώτησα αν είναι καλά και αν μπορούσα να κάνω κάτι.
"ΟΧΙ" είπε νευριασμένα και συνέχισε την δουλειά Της και εγώ το ίδιο.
Η ώρα προχωρούσε...
"Ψιτ..." μου λέει...
"παρακαλώ..." απαντάω...
"Συγνώμη για πριν αλλά..." λέει...
"δεν πειράζει." Την διέκοψα.
και συνεχίσαμε ο καθένας την δουλειά του...
...
Σήμερα ήταν πολύ απλά ντυμένη αλλά υπέροχη όπως πάντα...
Λιτό μπεζ φουστανάκι με μικρά λουλουδάκια...
Ασημένιες γόβες με ξύλινο τακούνι..
Τα κατάξανθα μαλλιά Της έπεφταν πάνω στους λευκούς Της ώμους...
Σχεδόν άβαφτη...
Ασημένια νύχια...
Απλή και πανέμορφη!!!
...
Την έβλεπα και διέκρινα ότι είχε πάρα πολύ ένταση...
Έπρεπε να Την ηρεμήσω...
Έτσι όπως μόνο εγώ μπορούσα...
Πήγα και πήρα δύο χυμούς, ένα για μένα και ένα για Εκείνη...
Κάθισα δίπλα Της.
Απόρησε...
"Κάνε ένα διάλειμμα" Της είπα κλείνοντας Της το μάτι.
Έκανε να μιλήσει αλλά δεν την άφηνα...
"Σταμάτα και ηρέμησε" Της έλεγα συνέχεια.
Την χάιδευα χαμηλά στο κεφάλι...
Άρχισε να ηρεμεί...
Γονάτισα πλάι Της...
Δεν το ήθελε.
Προσπάθησε να μην με βλέπει.
Μπήκα κάτω από το γραφείο.
Πήρα τα πόδια Της με της ωραίες γόβες Της και τα έβαλα πάνω μου
Άρχισα να γλύφω αυτή την υπέροχη γόβα με την ωραία υφή...

Έβγαλα την γόβα και συνέχισα να Της γλύφω το πόδι...
Αναστατώθηκε...
Μετά έκανα το ίδιο και για το δεύτερο πόδι...
Αναστατώθηκε πάλι αρκετά...
Της έβαλα πάλι τις ωραίες γόβες Της και τις ακούμπησα πάνω στα μπούτια μου...

Έβαλε το χέρι Της, μου χάιδεψε το κεφάλι και άνοιξε τα πόδια Της...

Ήξερα τι έπρεπε να κάνω...
Έπρεπε να την ευχαριστήσω και να γευτώ το νέκταρ από την πηγή Της...
Το έκανα...
Η ανάσα της γρήγορη...
Βαριά...
Γεμάτη ηδονή για αυτό που Της έκανα...
Όσο η ηδονή μεγάλωνε τόσο μεγάλωνε και η δύναμη που με πατούσε...

Με πόναγε αλλά μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ...

Ήθελα να ολοκληρώσω μαζί Της αλλά δεν με άφηνε...
Με είχε εκεί που ήθελε Εκείνη...
Για αυτό που ήθελε Εκείνη...
Μόνο Εκείνη με έκανε ότι ήθελε...
Με είχε εκεί που ήθελε...
Όπως ήθελε...
Για όσο ήθελε...
Το νέκταρ έτρεχε...
Γάργαρο...
Καθάριο...
Όμως επειδή μερικά πράγματα δεν μας αφήνουν ήσυχους...
Χτύπησε το τηλέφωνο.
Σταμάτησε απότομα.
Έσπρωξε πίσω το κεφάλι μου με το χέρι Της.
Απάντησε το τηλ.
Όμως εγώ δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.
Έτσι όταν πήρε το χέρι Της από πάνω μου έκανα κίνηση προς την πηγή Της.
Εκείνη τότε σήκωσε το πόδι Της...
Με πάτησε στο στήθος...
Με έσπρωξε στο τέρμα του γραφείου...
Με είχε εγκλωβισμένο εκεί...
Με το πόδι Της στο στήθος μου...
Το τακούνι Της με πόναγε ωραία στο στήθος μου...

Είχα αφεθεί στο υπέροχο αυτό πάτημα Της...

...

Ήμουν σε μία θέση που ήθελα από καιρό να βρεθώ...
Να με έχει από κάτω Της...
Να Την υπηρετώ...
Να Την ευχαριστώ...
Να κάνω ότι θέλει Εκείνη...
Όπως το θέλει Εκείνη...
Όποτε το θέλει Εκείνη...
Να είμαι τα πάντα για Εκείνη...
Να είναι τα πάντα για μένα...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ωραίος πόνος...
Πόνος από Εκείνη...

Πόνος από Εκείνη που αγαπώ...

...
Όσο μίλαγε στο τηλέφωνο ήμουν σε αυτή την θέση που την γούσταρα πολύ...
Το πόδι Της στο στήθος μου με πάταγε με δύναμη και ήταν σα να μου έλεγε "Κάτσε εκεί μικρέ. Σε θέλω για μετά..."
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο δεν άλλαξε κάτι.
Παρέμεινα σε αυτή την ίδια άβολη αλλά λατρεμένη στάση.
Κάτω από το τακούνι Της...
Κάτω από Εκείνη...
Δεν μίλαγα...
Δεν ήθελα να χαλάσω αυτό που ένιωθα...
Δειλά-δειλά έσκυψα το κεφάλι μου και έβαλα στο στόμα μου την όμορφη γόβα Της...
Εκείνη την τράβηξε απότομα.
Νόμιζα ότι είχε ξεχαστεί εκεί πάνω μου...
Αλλά όχι...
Με μία αστραπιαία κίνηση με πατάει πάλι στο στήθος μου και με μεγαλύτερη δύναμη σχεδόν κλωτσιάς αυτή τη φορά και με βάζει πάλι στην ίδια θέση.
"Περίμενε μικρέ." Μου είπε αυστηρά.
Με ήθελε εκεί μέχρι που τελείωσε την δουλειά που έκανε.
Όταν τελείωσε, έβγαλε το άλλο πόδι από την όμορφη γόβα Της και μου το έφερε στο στόμα μου.

Εγώ ήμουν στην ίδια θέση με το ένα πόδι με την όμορφη γόβα Της στο στήθος μου να πατά δυνατά ικανή να μου κόψει την αναπνοή και το άλλο πόδι Της γυμνό πάνω στον ώμο μου να Της γλύφω τα δαχτυλάκια Της...

Τι ηδονή!!!

Τα έγλυφα...

Τα φύλαγα...
Ασταμάτητα...
Αδιαμαρτύρητα...

Με πόναγε...

Μου άρεσε...

Πάρα πολύ...

Μετά σταμάτησε.
Μάζεψε τα πόδια της και σηκώθηκε.
"Σήκω μικρέ μου..." μου είπε με πιο απαλή φωνή αυτή την φορά.
Σηκώθηκα
Κοιταζόμασταν στα μάτια...
Εκείνη κάθισε στη καρέκλα Της...
Έσκυψα και Την φίλησα τρυφερά...
Με έβλεπε στα μάτια σαν να ζήταγε και άλλο...
Φιληθήκαμε ξανά με πάθος...
Επιστρέψαμε στις δουλείες μας ο καθένας σαν να μην έγινε ποτέ κάτι...
Τους χυμούς δεν τους ήπιαμε ποτέ...
Εκείνη τουλάχιστον.
Γιατί εγώ χυμό ήπια! 

Μια απλή μέρα στο γραφείο...

 

Ήταν μια απλή και συνηθισμένη μέρα στο γραφείο...
Όλα κυλούσαν απλά και συνηθισμένα...
Κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήθελαν εμένα.
Ήταν Εκείνη...
Είχε πρόβλημα με κάποιο μηχάνημά Της.
Αφού μίλησα για λίγο στο τηλέφωνο διαπίστωσα ότι το πρόβλημα δεν λύνονταν και έπρεπε να πάω από εκεί.
Έτσι ξεκίνησα να πάω...
Στο μυαλό μου είχα διάφορες σκέψεις...
Η σκέψη όμως που με κυρίευε ήταν η εμφάνιση Της...
Τι θα φοράει στα υπέροχα πόδια Της;
Έφτασα στο μαγαζί όπου έπρεπε να κάνω την δουλειά.
...
Η Κυρία φορούσε μαύρες, υπέροχες, καστόρινες γόβες με τακούνι 10 εκατοστών...
Λευκό καλτσόν που αγκάλιαζε γλυκά τα πόδια Της...
Κόκκινη φούστα...
Άσπρη μπλούζα...
Τα ξανθά μαλλιά Της απλώνονταν σαν χείμαρρος στους λευκούς Της ώμους...
...
Αφού χαιρετηθήκαμε και διαπίστωσα το πρόβλημα και ξεκίνησα να το λύνω.
Εκείνη μίλαγε στο τηλέφωνο...
Μέσα μου έβραζα...
Έπρεπε να βρεθώ κάτω από Τις γόβες Της...
Δεν μπορούσα να δουλέψω...
Σταμάτησα.
Γονάτισα μπροστά Της...
Φίλησα τα πόδια και Τις γόβες Της.
Ξαφνιάστηκε.
Τραβήχτηκε.
Όμως μίλαγε στο τηλέφωνο και δεν είπε κάτι.
Άφησα λίγο χρόνο να περάσει.
Μετά έπιασα Την μία γόβα Της από κάτω και άρχισα να την τραβάω προς εμένα...
Αντέδρασε λίγο...
Την παρακαλούσα με το βλέμμα μου...
Η ματιά Της με διαπερνούσε...
Με πάγωνε...
Δεν ήταν ψυχρή ματιά.
Απλά κρεμόμουν από αυτή την ματιά Της...
Συνέχισε η δική μου ματιά να Την παρακαλεί...
Τελικά χαλάρωσε και με άφησε να τραβήξω Την γόβα Της κοντά μου...
Αποτράβηξε τα μάτια Της από πάνω μου.
Ξέρω ότι δεν θέλει να βλέπει...
Όμως είναι φίλη μου και με έχει δεχτεί έτσι.
Είχα αναστατωθεί και μόνο που κρατούσα το πόδι με το γοβάκι Της στο χέρι μου...
Κάθισα οκλαδόν μπροστά Της.
Το ακούμπησα απαλά πάνω στο δεξί μου μπούτι...
Ταξίδεψα...
Έμεινα εκεί έτσι για αρκετά λεπτά.
Εκείνη είχε κλείσει το τηλέφωνο αλλά δεν μου μίλησε...
Ήθελε να κούνησε το πόδι της αλλά φοβόνταν...
Εγώ είχα παγώσει...
Ήμουν αλλού...
Κάποια στιγμή έκανε να το βγάλει από πάνω μου αλλά δεν ήξερε που να το ακουμπήσει...
Έτσι με τον ίδιο τρόπο Της το πήρα και το έβαλα κάτω...
Κουνήθηκε στην θέση που ήθελε και μετά με ξάφνιασε όταν σήκωσε το πόδι Της για να με ξανά πατήσει αλλά δεν ήξερε που!
Έτσι το έπιασα και το έβαλα πάνω στο μπούτι μου πάλι...
Την ένιωθα πιο χαλαρή τώρα...
Την άφησα ελεύθερη να κάνει ότι θέλει μαζί μου...
Είχε πράγματι χαλαρώσει...
Τόσο που σήκωσε και το άλλο πόδι Της για να το βάλει πάνω μου.
Αμέσως εγώ το έπιασα και αυτό και το έβαλα στο άλλο μου μπούτι.
Ένιωθα υπέροχα...
Είχα ξαπλώσει πίσω και είχα κλείσει τα μάτια...
Απολάμβανα τον πολύ μικρό αυτό γλυκό πόνο που μου πρόσφερε η Κυρία μου...
Η καλή μου φίλη...
Παρόλο τις αναστολές Της και τις φοβίες Της,
Δέχτηκε να το κάνει αυτό για μένα.
Και ακριβώς επειδή είναι Κυρία και φίλη μου δεν θέλει κάποιο αντάλλαγμα πέρα από την αγάπη μου που ξέρει ότι την έχει δεδομένη...
Ήμουν στον κόσμο μου εκείνη την στιγμή...
Εκείνη είχε χαλαρώσει πολύ και έκανε μικρές κινήσεις πάνω στα πόδια μου...
Με ξάφνιασε όταν μου μίλησε:
"Μικρέ μου πονάς;"
Σάστισα.
Δεν το περίμενα.
"Ο... όχι Κυρία μου. Ο πόνος από τα πόδια σας είναι τόσο γλυκός..."
Δεν μίλησε αμέσως...
Μέτα από λίγο όμως είπε:
"Πιάστηκα."
Ήξερα ότι έπρεπε να κατεβάσω τα πόδια Της από πάνω μου και έτσι και έκανα.
Ένα ένα τα έπιασα, τα φίλησα και τα ακούμπησα κάτω μπροστά μου.
Εκείνη αμέσως τα μάζεψε για να τα ξεκουράσει.
"Ευχαριστώ..." ψέλλισα...
Δεν ξέρω αν με άκουσε...
Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.
Καθόμουν εκεί.
Ακίνητος...
Εκστασιασμένος...
Τρελαμένος...
Τι είχα ζήσει μόλις τώρα;
Προσπαθούσα να καταλάβω...
Κάτι που ήθελα πολλά χρόνια τώρα αλλά δεν το έβρισκα;
Δεν μπορούσα να το βρω από τις συντρόφους μου και το βρήκα από Την φίλη μου;
Είχα ξαπλώσει ανάσκελα μπροστά της...
Αισθανόμουν ωραία αλλά και φοβόμουν παράλληλα...
Μήπως αυτή η κίνηση που έκανα, μου στοιχίσει την φιλία Της;
Μήπως είμαι τελικά σε λάθος μονοπάτια;
Μήπως Της ζήτησα πολλά;
Μέσα στη σκέψη μου λοιπόν την βλέπω να σηκώνεται και να φεύγει...
Είχα παγώσει...
Δεν μου μιλούσε κιόλας...
Είχα μείνει να κοιτώ το γραφείο από κάτω...
Επέστρεψε...
Βλέπω το πρόσωπό Της...
Τρόμαξα...
Μου ρίχνει μια ματιά...
Σχεδόν περιφρονητική ματιά...
Μου κόβετε η αναπνοή...
Κάθετε, τραβάει την καρεκλά κοντά στο γραφείο και με αργές κινήσεις ανεβάζει και τα δύο της πόδια πάνω μου!!!
Τρόμαξα!
Ξαφνιάστηκα!
Κοκάλωσα!
Πίστευα ότι μέχρι τώρα εγώ την προβλημάτιζα αλλά τώρα με ξάφνιασε Εκείνη για άλλη μία φορά...
Απίστευτη αίσθηση...
Ήμουν με κομμένη αναπνοή
"Πονάς μικρέ;" Με ρώτησε...
Η απάντηση μου περίπου ίδια με την προηγούμενη:
"Λατρεύω αυτόν τον γλυκό πόνο από Σας Κυρία μου..."
Ήμουν εκστασιασμένος...
Χαμένος κάτω από τα πόδια Της...
Δεν ήθελα τίποτε άλλο...
Εκείνη άρχισε να κουνά τα πόδια της σε διαφορετικές θέσεις...
Τι υπέροχο...
Τι γλυκός πόνος...
Τι ηδονή...
Δυστυχώς όμως όλα τα ωραία τελειώνουν...
Έτσι Εκείνη έπρεπε να δουλέψει και εγώ να φύγω...
Με τα πόδια Της πάνω μου έσπρωξε με δύναμη την καρέκλα πίσω πιέζοντας με τα τακουνάκια Της αφήνοντάς μου 2 υπέροχα γλυκά σημάδια στα
πλευρά...
"Σήκω" μου είπε κοφτά.
"Ευχαριστώ" Της είπα.
Ήταν σοβαρή...
Με φόβιζε...
Ανέκφραστη...
"Έφυγες." Μου είπε με αυστηρή φωνή χωρίς να με κοιτάει.
Τρόμαξα. Έκανα να μιλήσω.
"Μα..."
"Μικρέ είπα κάτι. Μη το ξανά πω."
"...Μάλιστα... Κυρία μου..." είπα χαμηλόφωνα και έφυγα.
Δεν ήξερα τι να πιστέψω...
Τα γκρέμισα όλα;
Γαμώτο...
Σιωπή στο δρόμο...
...
Σκεφτόμουν διάφορα πράγματα...
μπιπ μπιπ, μήνυμα στο κινητό μου...
Αποστολέας "Εκείνη"
"Μικρέ μου δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο αυτό το σοβαρό ύφος, έτσι σου λέω ότι όλο αυτό το τρελό σήμερα περιέργως μου άρεσε και ελπίζω να
ήμουν αυτό που ήθελες... Την επόμενη φορά ελπίζω να είμαι πιο άνετη ;)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Κυρία μου. Ξεπεράσατε κάθε προσδοκία μου. Σας λατρεύω. Σας ευχαριστώ!!!"
Απάντηση από "Εκείνη"
"Δεσποινίς είπαμε μικρέ μου... :)"
Απάντηση προς "Εκείνη"
"Μάλιστα Δεσποινίς μου. 'Όπως προστάζετε... Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! :)"