Το σημάδι...

Βρισκόμουν κάτω από το πεζούλι μπροστά από ένα μηχάνημα.
Το επίπεδο του οποίου βρίσκονταν περίπου στο ύψος του στήθους μου.
Η Δεσποινίς πηγαινόρχονταν μέσα στο γραφείο και έξω σε 'μένα.
Μου άρεσε σαν γυναίκα πολύ...
Υπέροχη...
Όταν έρχονταν προς το μέρος μου Την άκουγα και έπαιρνα βαθιές ανάσες.
Δεν μπορούσα να προσηλωθώ σε αυτά που μου έλεγε ο συνάδελφος μου.
Όταν έλεγε το όνομά μου με διαπερνούσε ένα ρίγος...
Δεν ήταν μόνο ο έρωτάς μου για Εκείνη που με τραβούσε κοντά Της...
Ήταν και τα όμορφα παπουτσάκια που κατά καιρούς φορούσε,
και που το μυαλό μου έπλαθε διάφορες ιστορίες με αυτά...
...
Εκείνη τη μέρα φορούσε μια ωραία κιτρινωπή μπλούζα...
Μια λευκή παντελόνα...
Επιβλητικά ξύλινα ψηλοτάκουνα πέδιλα με χοντρό τακούνι 7-8 εκατοστών.
...
Όταν σηκωνόμουν, τα μάτια μου έπεφταν πάνω στα όμορφα αυτά πέδιλα.
Τόσο επιβλητικά...
Τόσο ωραία...
Στόλιζαν πάρα πολύ όμορφα τα υπέροχα πόδια Της.
Πολύ ωραίο θέαμα...
Τα υπέροχα πέδιλά Της...
Πήγαινε και έρχονταν με αυτά...
Κάθε φορά ήταν σα να ήταν η πρώτη φορά...
Αυτός ο ήχος...
Αχ ο ήχος...
Με έστελνε σε άλλους κόσμους...
Μαγικούς...
Ονειρεμένους...
Ήθελα να βρεθώ από κάτω τους...
Αλλά έξω μέσα στο κόσμο...
Έπρεπε να βρω τρόπο...
Τα έβλεπα συνέχεια...
Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους...
Τα έβλεπα κάθε φορά του έβγαινε έξω...
Παρακαλούσα κάτι να θέλει και να βγει έξω για να με ρωτήσει για να τα δω...
Δεν έβλεπα κάτι άλλο εκείνη την στιγμή...
Ούτε άκουγα τον συνάδελφό μου τι μου έλεγε...
Προσπαθούσα να βρω κάτι να βάλω να το πατήσει...
Κάτι...
Οτιδήποτε... 
Είδα ένα σημάδι λίγο πιο αριστερά από εκεί που ήμουν...
Ένα λευκό σημάδι όσο σχεδόν ένα καρύδι που παρακαλούσα να το πατήσει...
Ονειρευόμουνα ότι ήμουν εγώ αυτό το σημάδι... 
Ο ήλιος ήταν σύμμαχός μου.
Δυνατός...
Λαμπερός...
Όταν κοίταζα πάνω με χτύπαγε στο πρόσωπο έτσι τα μάτια μου ήταν πάντα...
...χαμηλά.
Ήθελα να το πατήσει όσο τίποτα εκείνη τη στιγμή...
Δεν είχα το νου μου στη δουλειά εκείνη την ώρα...
Προσπαθούσα αυτό να μην φανεί γιατί θα το έπαιρναν όλοι αλλιώς...
Δεν ήθελα να δημιουργηθεί πρόβλημα.
Ούτε σε μένα...
Αλλά προπάντων σ' Εκείνη...
Από την άλλη το ήθελα πολύ...
Κάθε φορά που έρχονταν το πέρναγε ξυστά.
Οπότε και εγώ μετέφερα το μηχάνημα λίγο πιο πίσω ώστε την επόμενη φορά να πάει λίγο πιο αριστερά, προς το σημάδι...
Όταν φώναξε το όνομα μου ήμουν σκυμμένος αλλά αισθανόμουν ότι όταν σηκωθώ θα δω αυτό που επιθυμούσα.
Όπως και έγινε!
Όχι μόνο πατούσε πάνω στο σημάδι, αλλά πατούνε με το τακούνι Της!!!
Απίστευτο θέαμα...
Είχα την προσοχή μου και το μυαλό μου ΜΟΝΟ εκεί.
Ααααχ υπέροχη...
Μοναδική...
Εκπληκτική...
Είχα κολλήσει πάνω του.
Δεν ήθελα να καταλάβει όμως και κανείς κάτι.
Όμως ήταν εκεί μπροστά μου...
Πατούσε το σημάδι...
Άπλωσα το χέρι μου δειλά και τα χάιδεψα...
Υπέροχα...
Το είδε αλλά εκεί που είχα το χέρι μου δεν φαίνονταν από κανέναν...
Σταμάτησε να μιλάει και απλά με κοιτούσε...
Λίγο νευριασμένα για αυτό που έκανα...
Αλλά δεν ήθελε να τραβηχτεί γιατί θα φαίνονταν το χέρι μου...
Θα είχαμε τότε προβλήματα και οι δυο μας.
Έμεινε εκεί...
Εκείνη να πατάει το σημάδι...
Εγώ να χαϊδεύω τα πέδιλά Της...
Ξαφνικά Την φώναξαν...
Γύρισε.
Τα πέδιλά Της άλλαξαν θέση τώρα...
Το τακούνι Της ήταν μπροστά μου...
Καιγόμουν...
Βασανιζόμουν...
Ήθελα να βάλω τα δάχτυλά μου από κάτω...
Ήταν εύκολο γιατί είχε στηριχθεί στο πέλμα...
Και το τακούνι είχε κενό...
Πράγμα που εκμεταλλευτικά...
Το σήκωσα λίγο παραπάνω με το χέρι μου...
Έβαλα από κάτω ένα δάκτυλο μου...
Ηδονή...
Ωραίος και γλυκός πόνος...
Από Εκείνη...
Υπέροχο...
Μοναδικό...
Για όσο κράτησε...
Γύρισε το κεφάλι Της και με κοίταξε...
Άσκησε λίγο παραπάνω πίεση στο τακούνι Της για μερικά δευτερόλεπτα.
Την κοίταξα και εγώ στα μάτια...
"Φεύγω μικρέ μου" είπε...
Έφυγε...
Λίγο πριν μπει στο γραφείο Της...
Μου έσκασε ένα χαμόγελο και μου έκλεισε το μάτι ;)
Έτσι και εγώ,  με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, συνέχισα την δουλειά μου... :)